Tertio 1057 - De curve van verdriet

Standpunt Sylvie Walraevens

De curve van verdriet

Je zal nu maar je vader, moeder of geliefde verliezen. Liefst nooit, maar zeker nu niet. We willen urenlang waken, handen vasthouden, een laatste kus geven, een haarlok wegknippen om voor altijd te bewaren. We willen onze doden ten grave dragen met alles erop en eraan: een groet aan de kist en de familie, veel bekend volk op de kerkbanken, een lange offergang, een troostende homilie, In paradisum zingen, elkaar in de armen vallen, een traan met een lach wegpinken aan de koffietafel. Al die eeuwenoude rituelen zijn geen tierlantijntjes. Het zijn gerijpte tradities die generatie na generatie troost hebben geboden. Dat maakt ze onverwoestbaar. Onmisbaar. Vandaag worden die sterke gebaren grotendeels opgeborgen. Lang, veel en nabij worden herleid tot snel, weinig en op afstand. Dat hakt er stevig in. En dat veeg je niet weg met een herdenking achteraf. Afscheid nemen doe je maar één keer.

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​