Tertio 1071 - “Ouders die naar huis gaan met hun kindje, daar doe je het voor”

“Ouders die naar huis gaan met hun kindje, daar doe je het voor”

Het beroep van verpleegkundige was een jeugddroom. “Mijn tante was verpleegkundige in het Zuyderland ziekenhuis”, legt Peggy de Bas uit. “Samen met mijn oom ging ik haar soms ophalen. De verpleegkundigen droegen toen nog kapjes. Dat vond ik leuk, zo’n kapje wilde ik ook wel dragen.” De droom is uitgekomen: vandaag werkt ze al 37 jaar op de afdeling neonatologie van dat ziekenhuis. Zonder hoofdkapje weliswaar, maar met een fris wit tenue.

Achttien jaar was Peggy de Bas toen ze op de kinderafdeling begon. “Op een dag werd er gevraagd wie er bij de baby’tjes op de couveuseafdeling wilde helpen. De avond van tevoren had ik me zorgvuldig voorbereid, maar op de afdeling bleek dat mijn hulp niet meer nodig was. Ik was hevig teleurgesteld. Uiteindelijk heb ik gevraagd om het een half jaar op de couveuseafdeling te mogen proberen, met de garantie om terug te mogen keren naar de kinderafdeling. Dat mocht. Maar op het moment dat ik daar kwam, was het gewoon duidelijk. Als ik nu terugkijk, denk ik: ‘Ik was net 23, wat wist ik van kinderen en ouders?’ Niets van wat ik nu weet. Maar ouders die naar huis gaan met hun kindje, daar doe je het voor.”

Wat is het belangrijkste dat u in al die jaren hebt geleerd?

“Ik heb ooit tegen ouders gezegd: maak je maar niet ongerust, het komt allemaal goed. Hun kindje had een hartafwijking en is later overleden. Sindsdien heb ik dat nooit meer gezegd. We geven geen boterbriefjes. Als je alles hebt gedaan, is de rest aan het kindje. Ook heb ik geleerd om me niet af te vragen ‘heb ik gefaald’, maar ‘waar heb ik gefaald?’ Je kunt niet alles zien. Tijdens een nachtdienst werd in de verloskamer een kindje geboren. Ik nam het over, en anderhalf uur later was het overleden. Dan vraag je je af: ‘Hoe kwam dat nu?’ Achteraf bleek dat het kindje geen longblaasjes had. De navelstreng was een echte levensader geweest.”

Naast uw werk op de neonatologie volgt u een opleiding tot forensische verpleegkundige die zich toespitst op het Shaken Baby Syndrome (SBS). Wat is uw motivatie?

“Prematuur geboren kindjes vormen een risicogroep. De start is helemaal anders. De roze wolk ontbreekt, de plotselinge vroeggeboorte brengt voor jonge ouders veel verwarring en onzekerheid met zich mee. Als het kindje naar huis mag, nemen de ouders het mee uit wandelen en krijgen ze te horen: ‘Ah, wat een klein baby’tje, zeker net geboren hè?’ Dan is er nog het typische prematurengedrag. Prematuren kreunen, mopperen wat, fronsen, persen… Met dat gedrag moet je leren omgaan. Als de ouders weer thuis zijn willen ze graag terug naar hun oude leven samen met hun kindje. Ook de omgeving heeft zoiets van: ‘Je bent bevallen, alles gaat goed, het leven gaat door’. Maar het is anders, zeker met een prematuur. Die heeft extra zorg nodig. Geen enkele ouder wil zijn kind mishandelen, maar je pakt het vast en denkt: ‘Niet huilen, stil zijn. Alsjeblieft!’, en schudt het. Op dat punt ben je al te ver. Als ouders merken dat ze het niet meer aankunnen, moeten ze eigenlijk aan de bel trekken.”

Verder lezen? Neem een abonnement of vraag een gratis proefnummer aan.

U kan ook gebruikmaken van de voordelige 12x12-formule: stort 12 euro en ontvang 12 weken Tertio. Klik hier voor meer info.

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​