Tertio 1113 - Theologiestudies als leerschool in het leven

Theologiestudies als leerschool in het leven

Een academiejaar dat grondig werd verstoord door de coronapandemie, loopt naar zijn einde. Ruben Terryn (2002) en Nel Vandecruys (1997), studenten theologie en religiewetenschappen aan de KU Leuven, werden er niet minder enthousiast door. Waarom spreekt de theologiestudie hen zo aan?

Jan Leyers

Als eerstejaarsstudent strijdt Ruben Terryn nu met drie medestudenten in de finaleweek van de Campus Cup, een televisiequiz op Eén. Nel Vandecruys hoopt volgend jaar haar diploma te behalen.

 

Waarom kozen jullie voor theologie als studierichting?

Vandecruys: “Ik volgde aan het Sint-Dimpnacollege van Geel de richting Latijn-Moderne Talen. Taal & Letterkunde leek daarna een evidente keuze, maar dat viel in de praktijk behoorlijk tegen. Ik schakelde over naar de lerarenopleiding aan de hogeschool UCLL en koos naast Nederlands voor godsdienst omdat ik zelf altijd bijzonder graag de godsdienstlessen volgde. Al snel kwam ik tot het besef dat religie mij sterk aansprak en na het afstuderen als leraar wilde ik me daar nader in verdiepen aan de universiteit. Zonder de omweg van de lerarenopleiding had ik de stap nooit gezet, maar nu heb ik echt het gevoel thuis te zijn gekomen.”

Terryn: “Voor mij was theologie al vanaf mijn 16de een intellectuele roeping. Ik volgde Grieks-Latijn in het Xaveriuscollege van Borgerhout. Geschiedenis interesseerde me en ik genoot er vooral van na te denken over de dingen des levens en te zoeken naar hun zin. Anders dan veel van mijn leeftijdsgenoten was ik een overtuigd christen en daardoor bleef ik vaak intellectueel op mijn honger zitten. In de multiculturele school waar ik studeerde, waren het vaak moslimleerlingen met wie ik over zingeving kon praten, maar ze stonden dan dikwijls weinig kritisch tegenover hun religie, terwijl ik wel kritisch wou omgaan met mijn godsdienst. Ik wilde de tijd nemen me inhoudelijk in religie te verdiepen en werk te maken van mijn persoonlijke vorming. Deze studierichting is me dan ook op het lijf geschreven.”

 


Nel Vandecruys groeide door haar studies in haar geloof. Voor Ruben Terryn is theologie de vindplaats van diepgang.  © jl

 

Moet je gelovig zijn om theologie en religiewetenschappen te studeren?

Vandecruys: “Hoewel ik mijn communie en vormsel heb gedaan, stond geloof in ons gezin niet centraal. Ik beschouwde mezelf niet als een sterke gelovige voor ik aan de richting begon. Door die studie groeide ik in mijn geloof. Toch blijf ik het belangrijk vinden steeds kritisch te staan bij wat het katholieke geloof aanreikt. Ik denk bewust na over welke elementen ik uit de opleiding voor mezelf meeneem en welke niet. Je leert jezelf beter kennen en bouwt zo je levensbeschouwing op.”

Terryn: “Je moet volgens mij gelovig zijn of met het geloof op zijn minst een sterke affiniteit hebben. Wat religiewetenschappen betreft, kan je zeker ongelovig zijn want je bestudeert religie van buitenuit als een laborant die iets onder een microscoop nauwkeurig analyseert. Wat theologie aangaat, vertrek je van binnenuit. Je ervaart als student je geloof en gaat het vanuit je binnenste intellectueel versterken. Als ongelovige zou je daarom een belangrijke insteek missen. Ik ben er daarom geen voorstander van levensbeschouwing te individualiseren. Theologie en religiewetenschappen studeren geeft me juist zin om deel uit te maken van een gemeenschap die sinds de tweede helft van de vorige eeuw veel kritiek heeft gekregen en die toch steeds verbonden blijft met de essentie.”

 

Wat is voor jullie de meerwaarde van deze studierichting?

Terryn: “Theologie is een zinbeschouwing. Het is de vindplaats van de diepgang waar ik naar op zoek was. Waar de filosoof zich verwondert, zal hij die verwondering dadelijk willen relativeren. Filosofen zijn soms gewoon te kritisch. De theoloog daarentegen bewondert. Je zit soms zelf met een gevoel waar je niet de juiste woorden voor vindt of gedachten over kan vormen en de theologie biedt je die bouwstenen. Vaak zijn het metaforen die het mysterie van God raken. Ik heb deze studierichting niet gekozen om er later een specifiek beroep mee uit te oefenen, maar veeleer om als gelovig mens te groeien in het leven. Je mag theologie studeren aan de universiteit dan ook niet verwarren met de priesteropleiding aan een seminarie. Theologie is voor mij geen levensroeping maar een intellectuele roeping.” 

Vandecruys: “Juist de beroepsmogelijkheden na de studies spraken mij aan. Als godsdienstleerkracht aan de slag gaan of in een parochie werken, lijken me bijzonder boeiend en waardevol. Ik wil graag met anderen praten over dingen die er echt toe doen. Mensen worden soms geconfronteerd met levensvragen na bijvoorbeeld een overlijden of een geboorte. In deze studierichting kan ik mezelf verrijken en leer ik hoe ik dat nog verder kan blijven doen. Ik ondervind immers dat wanneer ik in gesprek ga met anderen, ze op een gegeven moment soms zeggen: ‘Op een bepaalde manier geloof ik daar ook in’. En net dat vind ik boeiend. Het afstuderen komt stilaan dichterbij en voor de klas staan, is zeker een optie. Het is niet mijn bedoeling mijn toekomstige leerlingen ‘gelovig’ te maken, maar om met hen gesprekken aan te gaan over wat ze ervaren. Ik zal ook van hen kunnen leren en hoop samen met hen verder te kunnen groeien.”

 

Maakt de studie een beter mens van jullie?

Terryn: “Ik durf te stellen van wel. We leren hoe de kerk door de eeuwen heen soms een moeilijk pad heeft moeten afleggen om te staan waar ze nu staat. Vanuit momenten van chaos is ze gaandeweg getransformeerd en ondanks tegenslagen is ze blijven doorgaan. Ik vind dat intellectueel waardevol om mee te dragen, want geldt dat ook niet voor ons leven?”

Vandecruys: “Ik denk dat ook. Het gaat daarbij niet alleen om de theorie maar misschien nog meer om de praktijk. Ik merk in het dagelijkse leven dat er soms verschillende meningen bestaan. Ik leerde respect te hebben voor de ander en toch onderbouwd met mijn mening naar buiten te komen. Ook in de kleine dingen van het studentenleven vormen wij een gemeenschap waar elkaar helpen vanzelfsprekend is. Iets banaals en vanzelfsprekends als notities uitwisselen is in sommige andere richtingen lang niet evident meer, wat het bij ons nog wel is. Ik geloof sterk in het Woord van Jezus. Hij heeft als mens onder de mensen met liefde de wereld beter willen maken.”

Terryn: “Hij had historisch gezien gemakkelijk de macht kunnen grijpen of de wapens opnemen, maar heeft dat niet gedaan. Hij is echt de incarnatie van God. Als we in onze vrije tijd met medestudenten afspreken, hebben we urenlang zulke diepgaande gesprekken (lacht).”

Vandecruys: “Heerlijk toch?”  III

 

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​