Tertio 539 - Welke kat in welke zak?

Vizier:

Welke kat in welke zak?

Als de stembusuitslag van zondag maar enigszins de peilingen benadert, ontwaken we maandag in een ander land. Maar welk?

Jan De Volder | Ook onze noorderburen houden deze week nationale verkiezingen. Ook daar zijn er almaar meer vlottende kiezers die niet langer één partij trouw zijn en daardoor het politieke landschap stevig door elkaar kunnen schudden. Ook in Nederland ziet het ernaar uit dat de partij van de christendemocratische premier wordt afgestraft. Maar daar houden de gelijkenissen zowat op. En niet alleen omdat de debatten er vormelijker verlopen, de politici steevast in pak en das zitten en elkaar niet met de voornaam aanspreken. Ook niet zozeer omdat de economische en financiële crisis waar de eurozone in verzeild is, er een ‘sense of urgency’ creëert die bij ons veel minder aanwezig is. Maar vooral omdat de Nederlandse kiezer goed kan weten wat hij koopt voor zijn stem: de programma’s zijn er duidelijk en uitgerekend, en niemand stelt de fundamenten van het land in vraag.

Bij ons weet een kiezer veel minder welke kat er in de zak zit. Neem nu het ‘confederalisme’ waar vele Vlaamse partijen voor pleiten en alle Franstalige partijen tegen zijn. Dat is een vlag die vele ladingen dekt. Liberalen en christendemocraten zeggen met België voort te willen, maar dan wel een waar de deelstaten meer bevoegdheden krijgen. Voor hen lijkt het te gaan om een doorgedreven federalisme dat ook gepaard kan gaan met maatregelen die de federatie versterken. Welke dat mogen zijn, daar hebben we het raden naar. Voor Lijst Dedecker is confederalisme synoniem voor een onafhankelijk Vlaanderen dat evenwel Brussel niet kwijt wil, zoals boegbeeld Jean-Marie aangeeft.

N-VA blaast warm en koud. Het partijprogramma is uitgesproken voor een onafhankelijk Vlaanderen in Europa, maar de partij zegt dat nu (nog) niet op tafel te leggen. Haar ‘confederalisme’ wordt voorgesteld als een redelijke tussenstap op weg naar dat grote doel. De strategie is vooral het Belgische samenlevingsverband verder uit te hollen en het lijkt uitgesloten dat de partij ooit kan instemmen met federatieversterkende maatregelen. En wat ze met Brussel aan wil, is ook helemaal niet duidelijk.

Het is een grote paradox van deze verkiezingen: volgens alle peilingen wil een grote meerderheid van de Vlamingen niet het einde van België, maar velen gaan toch stemmen op partijen die daarop aansturen. Bart De Wever, de man van het moment, voelt die contradictie haarscherp aan en laat het achterste van zijn tong zo min mogelijk zien. “Mundus vult decipi”, – de wereld wil bedrogen worden – schreef hij onlangs speels in een column in De Standaard over de verkiezingsstrategie van de Romeinse staatsman Cicero.

De ambiguïteit in zijn discours zou gemakkelijk te ontmaskeren zijn, maar dat is moeilijk voor partijen die zelf een vaag ‘confederalisme’ preken. Marianne Thyssen probeert het weliswaar, maar dat is lastig als voorzitter van een partij die zelf bij haar oprichting het concept lanceerde en die er lange tijd geen graten in zag met N-VA een kartel te vormen. Dat wreekt zich nu, het koekoeksjong is groot geworden.

Als de uitslag de peilingen maar enigszins benadert – in het verleden was dat niet altijd zo, maar de tendens is nu wel heel duidelijk – dan worden we maandag wakker in een ander land. Hoe dat er gaat uitzien, weet evenwel niemand. Over een toekomstige coalitie en regeringsvorming is het nog vroeg speculeren. Elio Di Rupo (PS) lijkt zich alvast te mogen warmlopen voor het premierschap. De meeste commentatoren denken aan een coalitie die een afspiegeling is van de regionale regeringen – met de liberalen in de oppositie. Maar aan beide zijden van de taalgrens lijkt ook een ander plan te rijpen: regeren zonder CD&V en CDH. Dan zouden we wel nog eens iets met Nederland gemeen kunnen hebben. Want dan is paars terug.

Uw reacties zijn welkom op jan.devolder@tertio.be.

Berichten

BONDGENOOTSCHAP
De Morgen wijdde afgelopen zaterdag een artikel aan de ‘Oecumenische werkgroep pedofilie’ die blijkbaar in de jaren 1980 bestaan heeft in Vlaanderen. Het stuk toont sprekend aan hoe pedofilie toen in de ogen van veel progressieven gewoon een van die maatschappelijke taboes was dat nog moest sneuvelen. Die mentaliteit was ook ver doorgedrongen in sommige protestantse en katholieke kringen.

Een tekst die aan de werkgroep wordt toegeschreven, is erg vergaand: “De ouders raken, als ze dat aan de weet komen, heel vaak in paniek: ze worden woedend of diep verontwaardigd. Zo’n reactie, die voortkomt uit onbekendheid met wat pedofilie eigenlijk is, brengt het kind schade toe. Dat wat het kind ervaart als gewoon, als lief, als vriendschap, blijkt ineens iets smerigs te zijn, iets slechts. Dan is er de schade die kan worden toegebracht door het contact met politie en Justitie.” Onderzoeksjournalist Douglas De Coninck baseert zich onder meer op een aankondiging van de werkgroep in KERK&leven van 9 augustus 1984, die Vlaams Belang-Kamerlid Alexandra Colen al eerder hekelde. De politica doet dit om aan te tonen hoe diep de linkse permissiviteit was doorgedrongen in het kerkelijke leven. De Morgen lijkt er eerder op uit te tonen “hoe kindermisbruik in de kerk de gewoonste zaak was van de wereld”, zoals de bovenkop luidt.

Daarbij vergeet de krant wel gemakkelijk hoe dat soort denken vooral in de haar welgevallige links-progressieve wereld gedijde. Herinner u bijvoorbeeld Joop Schafthuizen, de vriend van schrijver Gerard Reve, die maar niet kon begrijpen wat er mis kon zijn met de veelvuldige seksuele relaties die hij met kinderen onderhield. Of hoe onze samenleving, die gemakkelijk aan geheugenverlies lijdt, zich in deze graag gedraagt als “een preutse hoer”, zoals Bert Claer-hout onlangs in De Morgen schreef. Het blijft hoe dan ook een vreemd bondgenootschap: De Coninck en Colen, ‘bien étonnés de se retrouver ensemble’. (JDV)

POPIELUSZKO IS ZALIG
Jerzy Popieluszko is zondag, een kwarteeuw na zijn dood, in Warschau zalig verklaard. De aalmoezenier van de Poolse vakbond Solidarnosc werd in 1984 door de Poolse geheime dienst vermoord. In het begin van de jaren 1980 was Popieluszko geestelijk adviseur van de verboden vakbond Solidarnosc. In zijn preken leverde hij felle kritiek op het communistische bewind. Op 19 oktober 1984 werd de 37-jarige pater door leden van de geheime dienst uit zijn auto gesleurd en in elkaar geslagen. Korte tijd later werd zijn levenloze lichaam in een rivier teruggevonden. De moord op de populaire geestelijke die de hoop op een vrij en democratisch Polen belichaamde, veroorzaakte internationaal veel ophef. De zaligverklaring werd bijgewoond door zo’n 150.000 gelovigen, onder wie voormalig president Lech Walesa, huidig premier Donald Tusk en de honderdjarige moeder van de zaligverklaarde priester. (RK-Nieuws)

STEM DER STEMLOZEN HET ZWIJGEN OPGELEGD
De brutale moord op Floribert Chibeya, hoofd van ‘La Voix des Sans Voix’, is niet alleen een slag voor wie begaan is met de mensenrechten in Congo, ze werpt ook een smet op de viering van vijftig jaar Congolese onafhankelijkheid. Drie hoge officieren van de Congolese politiek legden bekentenissen af en werden gearresteerd. Dat de moord werd uitgevoerd op last van generaal John Numbi, hoofd van de Congolese politie en vertrouweling van president Joseph Kabila, brengt ook de president zelf in een lastig parket. Renadhoc, het nationale netwerk van Congolese ngo’s, dringt aan op een internationaal onderzoek. (JDV) 

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​