Tertio 540 - Niets is onmogelijk

Standpunt:

Niets is onmogelijk

Peter Vande Vyvere | Zoals de kaarten nu liggen, biedt een ‘afspiegelingscoalitie’ – N-VA, CD&V, SP.A en misschien Groen – aan Vlaamse kant het meest perspectief op de vorming van een werkbare federale regering. Makkelijk zullen de onderhandelingen niet worden, dat staat in de sterren geschreven. De agenda’s van de winnende partijen in beide taalgebieden hebben weinig gemeen – zie het Vizier op blz. 3 –, maar de helderheid van de posities en de druk van de laatste kans bieden tegelijk perspectief. Als Elio Di Rupo (PS) het federale huishouden wil redden, moet het nu en als Bart De Wever (N-VA) een institutionele doorbraak wil forceren, moet hij dit opperste gloriemoment benutten. Natuurlijk zijn alle ingrediënten voor een grote clash aanwezig, maar tegelijk is dit het momentum voor een betekenisvolle hervorming. Ook in Vlaanderen blijft een meerderheid, mogelijk ook bij de N-VA-kiezers, vragende partij voor het tweede scenario.

De Wevers ‘Nil volentibus arduum’ – voor wie wil, is niets te lastig – geldt ook hier. Zelfs aan Franstalige kant pleit een en ander voor zo’n hervormingsscenario: Di Rupo’s invulling van het ‘zorgverhaal’, inclusief een meeruitgave van 7,2 miljard voor de sociale zekerheid, kan geen Vlaming bekoren. Als hij op zoiets aanstuurt, zal hij er ook de verantwoordelijkheid voor moeten nemen. Prille tekenen van een Waalse relance – met aantrekkende buitenlandse investeringen en een groeiende groep assertieve ondernemers – sterken het vertrouwen dat een staatshervorming ook voor de Franstaligen kansen inhoudt. Omgekeerd krijgt de Vlaamse saneringswil alleen perspectief dankzij een staatshervorming. De overwinningstoespraken van Di Rupo en De Wever ademden alvast dialoogbereidheid. In theorie biedt een zogenaamde afspiegelingsregering de meeste kansen. Ze garandeert de tweederdemeerderheid nodig voor een staatshervorming, is de formule met het kleinste aantal partijen en belooft de vlotste samenwerking met de deelregeringen.

Veel wijst erop dat zo’n scenario niet ondenkbaar is: CD&V benadrukt haar blijvend constructieve opstelling en SP.A popelt na drie jaar oppositie om er federaal weer bij te zijn, des te meer door de ‘geruststellende’ aanwezigheid van de PS. Voor de Open VLD van Alexander De Croo geldt net het omgekeerde en bovendien wil die na het zware verlies verder herbronnen. Temeer omdat de liberale zusterpartij MR stevig verloor. Natuurlijk ligt een afspiegelingscoalitie ook bezaaid met voetangels en klemmen. De bezwaren van Frank Vandenbroecke (SP.A) tegen het sociale zekerheidsmodel van N-VA-expert Danny Pieters leverden al stevig vuurwerk op. Over de organisatie van de sociale zekerheid en andere communautair geladen thema’s zal aan Vlaamse kant nog een stevig robbertje worden gevochten. De Wever kondigde een Vlaamse verkenningsronde aan voor hij met Di Rupo onderhandelt, maar het is niet zeker dat de uitkomst daarvan de harde kern van zijn achterban zal zinnen. Overleg, compromisbereidheid en zin voor het algemeen belang blijven hard nodig. Want de knoop die nu voorligt, dient ontward. Anders is de chaos niet te overzien.

Uw reacties zijn welkom op peter.vandevyvere@tertio.be.

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​