Tertio 546 - Regularisatie is vaak win-win

Vizier:

Regularisatie is vaak win-win

Een goed jaar geleden besliste de federale regering onder leiding van Herman Van Rompuy tot een eenmalige regularisatie-operatie. Een voorlopige balans en een beschouwing.

Jan De Volder | Voor een definitieve balans is het te vroeg. De eenmalige regularisatie-operatie voor mensen zonder geldige verblijfspapieren die begon met de instructie van 19 juli 2009 en per 15 december 2009 afliep, is nog niet afgerond. De Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) is nog bezig met het verwerken van de dossiers. Bevoorrechte waarnemers schatten dat we uitkomen op ongeveer 50.000 geregulariseerden, wat vergelijkbaar zou zijn met de regularisatie van 10 jaar geleden.

De grootste gemeente van het land, Antwerpen, heeft het merendeel van haar zevenduizend aanvragen zelfs nog niet bezorgd aan DVZ. Zij ziet dat allicht als een besparingsoperatie voor het OCMW, riep eerst praktische bezwaren en personeelstekort in en zegt nu bij de aanvragen een advies bij te voegen omdat velen niet aan de criteria zouden beantwoorden. “Maar het komt niet aan de stad toe daarover te oordelen, dat doet DVZ wel”, zegt Didier Vanderslycke, woordvoerder van het Forum Asiel en Migraties. “Het houdt de betrokkenen nog langer in de illegaliteit, met alle nadelige gevolgen voor hen en de samenleving.” Indien de bevoegde minister in de nieuwe regering zich niet langer gebonden zou weten door de afgesproken criteria, kan dat bovendien een reële discriminatie inhouden.

Naast de cijfers en het juridische getouwtrek – wat het regularisatieverhaal vaak ondoorzichtig maakt voor het publiek – is het belangrijk het menselijke verhaal niet uit het oog te verliezen. Zelf sta ik – als initiatiefnemer van ‘Hoop-op-Papieren’ en het kerkasiel – al jaren in contact met gezinnen en individuen die in de illegaliteit leven. Vorige week ontmoette ik op een ‘regularisatiefeest’ in Antwerpen tweehonderd mensen die al dan niet hun papieren gekregen hadden. Veel lachende gezichten, maar ook veel diepmenselijke verhalen en dankbaarheid tegenover een land dat hen ondanks alles nieuwe perspectieven schenkt. Het feest begon met een oecumenisch dankgebed, met katholieken, protestanten, orthodoxen en Armeniërs, maar ook met moslims, boeddhisten en niet-gelovigen.

Ik zag daar bijvoorbeeld een stralende familie Ostafiyiv uit Oekraïne. Alle mogelijke inburgerings- en taalcursussen doorlopen. Vaak tevergeefs getracht het verblijf te regulariseren. Al die tijd overleefd in moeilijke omstandigheden, maar met groot geduld en werkkracht. Toch stonden de neerslachtigheid en de stress lang op hun gezicht te lezen. Zelden gezien hoe goed nieuws een blik plotsklaps zo doet opklaren. Of neem het gezin Idrissov, allen begenadigde muzikanten uit Dagestan. “Plots gaan de deuren open en lacht de toekomst ons toe”, zegt Timur, die net een diploma journalistiek op zak heeft. Of de familie Gallaraja: hij chauffeur bij De Lijn, zij conciërge in het Theologisch Pastoraal Centrum. Of de Congolese Yvette, die dankzij haar papieren een kapperszaak en dienstenchequeszaak begon. Of de Irakees Saïd die bij een koeriersbedrijf werkt.

Is mijn verhaal al te eenzijdig positief? Ongetwijfeld. Wat dan met de frauduleuze dossiers, de financiële lasten, het aanzuigeffect van deze regularisatie? Ja, ook dat is allemaal een deel van de complexe werkelijkheid. Lang niet alle aanvragen worden overigens gehonoreerd, want een regularisatie is nog geen opengrenzenbeleid, wat tegenstanders ook mogen beweren.

De migratiewetgeving moet nog worden verfijnd en verbeterd, zowel Europees als nationaal. Maar, tenzij je in fascisme wil vervallen, krijg je dat plaatje nooit helemaal zuiver. Wie een beetje zicht heeft op de enorme onevenwichten op wereldschaal, de toegenomen mobiliteit, de demografische evoluties, moet toegeven dat om de 10 jaar 50.000 mensen regulariseren voor ons land al bij al meevalt. Beschouw het als een taks op de onrechtvaardigheid. Ook al zijn er onvermijdelijk hier en daar ‘criminelen en profiteurs’ bij, dat is zeker niet het volledige beeld. Alvast voor wat bovenstaande verhalen betreft, betekent dit voor onze samenleving een stevige injectie van werkkracht, vriendelijkheid, geduld, gastvrijheid en geloof. ‘Win-win’, heet dat. Bekijk het deze zomer ook eens van de positieve kant.

Uw reacties zijn welkom op jan.devolder@tertio.be.

Bericht

Bisschop Punt: ‘Het heiligste is in het geding’
Jan De Volder | U heeft de beelden wellicht gezien: op de dag van de finale van het WK voetbal, zondag 11 juli, drong de Oranjegekte door tot in de mis van het Nederlandse Obdam. Pastoor Paul Vlaar van de katholieke Sint-Victorparochie had zich in een oranje kazuifel getooid, voor het altaar lag een voetbal, de oranjegetooide gelovigen hadden Nederlandse vlaggen op de wangen geschilderd. Voor de gelegenheid hief ook het kerkkoor een Oranjelied aan.

De gelovigen vonden het prachtig, de journalisten smulden. Wie er niet mee kon lachen was Jozef Punt, bisschop van Haarlem-Amsterdam. Hij vroeg de pastoor zich twee maand te bezinnen. Gegangmaakt door de media morde het kerkvolk. Nu hadden ze eens een moderne pastoor die zijn gelovigen kon enthousiasmeren met wat hen bezighield, wiens kerk zonder moeite volliep, is het weer niet goed. Toch heef de bisschop een punt. In een interview met Reformatorisch Dagblad slaat hij spijkers met koppen. Hij merkt op hoe de geseculariseerde Nederlanders, zelfs de gelovigen, het beeld van God zijn kwijtgeraakt: “We hebben onszelf met onze behoeften en verlangens in het middelpunt geplaatst, God is hooguit een functie van onszelf. Wat betekent Hij voor mij? Wat heb ik aan het geloof? Als Hij ons plezier kan vergroten, zijn we nog wel bereid Hem in ons leven toe te laten. Maar anders nemen we afscheid van Hem.”

Wat is er dan mis om de gelovigen op een creatieve manier te willen bereiken? “Als het visioen verbleekt, verwildert het volk”, antwoordt Punt. “Zwijgt de kerk over Gods heerlijke toekomst, dan zijn we op den duur alleen nog met onszelf bezig. Dat leidt tot een krampachtige levenswijze: als we het geluk nu niet vinden, vinden we het nooit. Daarbij komt ook dat we met pijn en tegenslag geen raad weten.” In een spiritueel vacuüm als onze tijd moet de kerk meer dan ooit mensen tot God leiden, vindt hij. “Als de spirituele wortels van een mens zijn doorgesneden, dan verdort en verkommert hij. Dat geldt ook voor de samenleving. Een cultuur zonder God en goddelijke waarden is gedoemd ineen te storten. De kerk moet dat mensen duidelijk maken. Het heilige is in het geding.”

In veel landen is de band tussen sport en godsdienst excessief. Het is niet altijd een voordeel, maar soms dient het ook de duidelijkheid dat onze noorderburen de zaken graag scherp stellen: zowel in hun liturgische excessen als in de bisschoppelijke ingrepen. In hoeveel liturgieën wordt ook bij ons de wereld niet achterna gelopen? Nochtans: als gelovigen moeten worden aangetrokken met het amusement, kijken ze beter naar tv. Wie zijn liturgie verlaagt tot een soort kinderachtig toneel, wint het nooit van het echte theater. Zelfs wie alles inzet op de muziek, hoe mooi verzorgd ook, wint het niet van een concert. Laat de liturgie heilig zijn, mooi en groots. Onwerelds. In goede liturgie verlaagt God zich tot de mensen, niet om zich op hun niveau te nestelen, maar om hen tot zich te verheffen.

Overigens vond pastoor Vlaar geen verhoring: Nederland verloor met 1-0.

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​