Tertio 578 - Martelaren dagen verburgerlijkt christendom uit

Vizier:

Martelaren dagen verburgerlijkt christendom uit

Het minste wat je moet vaststellen is dat de moord op de Pakistaanse minister voor religieuze minderheden, Shahbaz Bhatti, vorige week hier niet bepaald veel aandacht, laat staan enige emotie, losweekte. Tenzij mij iets is ontsnapt, hebben de media het feit vermeld, zonder meer.

Jan De Volder | De weekendbijlagen van de kranten besteedden aandacht aan veel (aan Koekelberg en zijn secretaresses, het gebruikelijke blik BV’s, en ja, gelukkig ook aan de Arabische opstanden en Ivoorkust), maar niet aan het extremisme in Pakistan en het lot van de minderheden daar. Zelfs in het gewoonlijk goed gestoffeerde weekendobituarium van De Morgen was er geen plaats voor Shahbaz Bhatti. Media moeten natuurlijk selecteren, maar de blinde vlekken spreken vaak boekdelen.

Het probleem van Bhatti is dat hij een christen was. Erger nog: een rooms-katholiek. Dat ligt moeilijk in dit seculiere Europa dat worstelt met een christelijk complex. We zijn gemakkelijk bereid de mensenrechten te verdedigen wanneer islamitische rechtbanken overspelige vrouwen ter dood veroordelen of wanneer Afrikaanse regeringen homoseksualiteit strafbaar stellen. We staan klaar de vrijheid van meningsuiting te verdedigen wanneer journalisten bedreigd en vervolgd worden. We verwijzen naar de godsdienstvrijheid als een grondrecht wanneer moslims in Europa met discriminatie worden bedreigd. Dat is allemaal heel terecht. Maar een merkwaardige schroom maakt zich van ons meester wanneer de vervolgden christenen zijn. Dat bleek vorige maand toen de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie, op voorstel van de Italiaan Franco Frattini, zich bogen over een verklaring om de vervolging van religieuze minderheden, in het bijzonder van de christenen, te veroordelen. Uiteindelijk werd de algemene bewoording gehouden, de verwijzing naar de christenen geschrapt.

En nochtans is de christenvervolging geen marginaal fenomeen meer. Wijlen Johannes Paulus II wees er al op hoe de twintigste eeuw opnieuw een tijd van christelijk martelaarschap was geworden, zoals de eerste eeuwen van het christendom. En het eerste decennium van de 21ste eeuw toont aan dat die tendens wordt voortgezet: Irak, Turkije, Egypte, Iran, India, Afghanistan, Pakistan, Noord-Korea, China en nog andere zijn landen waar christelijke minderheden worden gediscrimineerd en aan vervolgingen en extremisme blootstaan.

Zijn christenen overgevoelig voor de vervolging van hun geloofsgenoten? Ik denk het niet, veeleer zelfs wat te onverschillig. Het christendom is in zijn geschiedenis toch ook vaak intolerant geweest tegenover andersgelovigen? Zeker, en alles wordt in het werk gesteld om ons aan de inquisitie te herinneren. Maar vandaag moet worden erkend dat het christendom, en zeker de rooms-katholieke kerk, het recht op godsdienstvrijheid consequent verdedigt. En dat ze zich ook, in het algemeen, niet laat verleiden tot een negatief discours tegenover andersgelovigen, ook niet tegenover de moslims of de joden (zie blz. 1 en 2). Het komt me voor dat dit wat te weinig waardering krijgt.

Vandaag begint voor gelovigen de veertigdagentijd, als bijzondere weg van inkeer en gebed tot voorbereiding van het paastriduüm. Het martelaarschap van zoveel medegelovigen betekent voor alle christenen een uitdaging voor een vaak te lauwe, verburgerlijkte of bureaucratische geloofsbeleving. Het kruis staat immers in het hart van het christelijke mysterie,  de leerlingen staan niet boven hun Meester. Minister Bhatti was bereid te sterven voor zijn geloof, zoals blijkt uit zijn spiritueel testament dat dit blad afdrukt (zie blz. 5). Het getuigenis van authentieke christenen die hun leven veil hadden voor hun geloof, is niet zonder vrucht. Zelfs onze seculiere tijdgenoten zijn er niet ongevoelig aan, zoals blijkt uit het succes van de film Des hommes et des dieux over het martelaarschap van de trappisten in Algerije. ‘Sanguis martyrorum, semen christianorum’ – het bloed van de martelaren is het zaad der christenen – wisten de kerkvaders. Moge dat adagium ook waar zijn voor deze crisistijd. Dan is Bhatti niet voor niets gestorven.

Uw reacties zijn welkom op jan.devolder@tertio.be

Berichten

HOLEBIBEWEGING HOLT TE SNEL
Hilde Ingels | De holebibeweging pakt uit met een campagne die mikt op 12-tot 14-jarigen. Mieke Stessens van Çavaria, de koepel van de Vlaamse en Brusselse holebiverenigingen, stelt in De Standaard van 2 maart: “We voelen aan dat jongeren er nu nog sneller bij zijn.” Lees: zich sneller afvragen of ze homo of lesbisch zijn. Voor een volgende campagne mikt men zelfs op het vijfde en zesde leerjaar. Begrijp het goed: een holebicampagne voor kinderen van 10-11-12 jaar.

Vragen over identiteit
Moet dat nu echt? Mogen kinderen nog kind zijn en mag de lichamelijk-emotionele-seksuele ontwikkeling van kind over jongere naar volwassene nog geleidelijk verlopen? Ik kan me niet inbeelden dat onze dochters van bijna 11 en hun klasgenootjes zitten te wachten op zo’n campagne. Meer zelfs: als ze het al niet vreemd vinden, gaat het gewoon aan hen voorbij. Of moeten ze de indruk krijgen dat ze niet normaal zijn of kinderachtig omdat ze daar nog niet mee bezig zijn?

Uiteraard is dit de leeftijd waarin het lichaam groeit, met vele emoties tot gevolg. Natuurlijk is dit de tijd waarin ze beginnen na te denken over hun identiteit, zich afvragen wie ze zijn en zien dat hun lichaam vorm krijgt – bij het ene kind al sneller dan bij het andere. Maar willen we echt dat meisjes van 11 zich afvragen of ze eerder op een meisje dan op een jongen ‘zijn’?  Als ze zich dat überhaupt al afvragen. Ze krijgen nog niet eens de tijd om hun gevoelens gewoon te laten spelen zoals ze komen.

Opvoeden of opfokken
De media – en zulke campagnes – doen ons dus geloven dat het alsmaar vroeger moet. En dan zijn de ouders die daar bedenkingen bij hebben ongetwijfeld de naïevelingen. Vindt hier geen omgekeerde beweging plaats? Niet de natuurlijke, emotionele, seksuele ontwikkeling zijn gang laten gaan, maar juist een idee creëren en ingang doen vinden bij de publieke opinie, waarna het gedrag zich wel zal aanpassen? Als er al tienjarigen zijn die vaststellen dat ze anders zijn, is een campagne dan het beste middel om hen te ondersteunen? Komaan zeg. Een kind kan op die leeftijd al die emoties toch niet plaatsen? Dat jongeren alsmaar vroeger met seksualiteit bezig zijn is een feit, en het is belangrijk om daar in de opvoeding bewust en verantwoordelijk mee om te gaan. Maar dit is een stap te ver.  

VRIJWILLIGERS
Uitgerekend in de Internationale Week van de Vrijwilliger maakte de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK) bekend haar vrijwilligers die kankerpatiënten ondersteunen te willen afstoten. VLK vindt dat de ziekenhuizen best zelf de vrijwilligers coördineren. Zowel Ziekenzorg van de Christelijke Mutualiteiten als Landelijke Thuiszorg liet prompt weten dat de 350 VLK-vrijwilligers bij hen welkom zijn. De CD&V-senatoren Dirk Claes en Cindy Franssen vragen inmiddels in een wetsvoorstel dat de forfaitaire onkostenvergoeding voor vrijwilligers wordt verdubbeld tot 62,50 euro per dag. (JDV)

» Meer lezen (pdf, enkel voor abonnees)

Tertio in je mailbox

Geef hieronder je e‑mailadres in en blijf als eerste op de hoogte van Tertio inhoud.

Ja, ik geef mijn toestemming om mijn naam- en adresgegevens, telefoon en email, op te nemen in het bestand van het christelijke opinieweekblad Tertio, Louis Frarynlaan 75, 2050 Antwerpen. Ik heb het recht op toegang tot, verbetering of schrapping van die gegevens. Mijn gegevens worden niet aan derden doorgegeven. ​