De getuigenissen van de voorzitsters die het IPB sinds 1970 gekend heeft, geven een beeld van de gebeurtenissen in de Kerk en de evolutie van de maatschappij. © jvdv

“Het gaat niet om vrouwen, maar om het ambt”

Het Interdiocesaan Pastoraal Beraad had sinds 1970 verschillende vrouwelijke voorzitters. Tertio bracht vier van hen samen om terug te blikken op de hoogte- en dieptepunten van hun mandaat en om vooruit te blikken op de toekomst. Synodaliteit is volgens hen de uitgelezen weg daarnaartoe. De getuigenissen van Agnes Pas (1940), Josiane Caproens (1952), Christa Damen (1963) en huidig voorzitster Carine D’hondt (1965) weerspiegelen de gebeurtenissen in de Kerk en de evolutie van de maatschappij in de voorbije decennia. Het beleid van de pausen en de documenten die ze publiceerden, de persoonlijkheid van onze bisschoppen en kardinalen, het misbruikschandaal en de ontkerkelijking passeren de revue, net als de ondervertegenwoordiging van jongeren binnen het IPB en de rol van nieuwkomers.

Agnes Pas (1987-1995)

“Mijn verkiezing was groot nieuws”

De inmiddels 86-jarige Agnes Pas is nog altijd heel actief als auteur en kunstenares en exposeerde eerder dit jaar in de Begijnhofkerk van Mechelen de solotentoonstelling Ballade van het kwetsbare. Ze was de eerste vrouwelijke voorzitter van het IPB.

Op de vraag hoe de plek en de stem van de vrouw binnen de kerkelijke structuren zich heeft ontwikkeld sinds de aanvang van haar mandaat, is haar antwoord kort en bondig. “Ik heb mijn mandaat beëindigd in de hoop dat ‘de vrouw in de Kerk’ geen thema meer zou zijn, maar dat we voortaan zouden spreken van ‘man en vrouw: partners in Kerk en samenleving’. Ik merk evenwel dat de kwestie blijft.”