Te dissonanteeerste liefde?

In dit gedicht keer ik terug naar een eerste liefde die zich in mijn geheugen heeft vastgezet als een muzikaal gebeuren. Niet als een harmonieus duet, maar als een orkest waarin instrumenten elkaar onverwacht kruisen, botsen, elkaar tegenspreken. De metafoor van het concerto toont hoe gevoelens soms tegelijk verheven en chaotisch kunnen zijn, hoe een verliefdheid zich kan aandienen als een partituur die je niet zelf hebt geschreven, maar waarin je toch meespeelt. De hobo, fagot en dwarsfluit zijn geen willekeurige keuzes: ze belichamen drie registers. De hobo staat voor de kwetsbaarheid van een intimiteit die bijna te direct is, alsof iemand je bij je voornaam aanspreekt op een moment dat je nog niet weet of je wel aangesproken wilt worden. De fagot vertegenwoordigt het moment waarop ik dacht dat het wederkerig was. En dan is er de dwarsfluit, die jaloers wordt en begint te zeuren dat we midden in een concerto zitten. Dat is het eerste teken van wrijving, van een dissonant die zich aankondigt.

Ontmaskerd
Wanneer ik schrijf dat haar ogen “met oceaankracht naar de maan staren”, verschuift de toon van speels naar existentieel. De saxofoon staat voor het moment waarop iemand je diepere ik raakt zonder dat je erom vroeg. Liefde kan zich aandienen als een toevallige ontmoeting die je hele innerlijke landschap herschikt. Het “schemerend saffier van onschuld” is een beeld voor de kwetsbaarheid die liefde kan losmaken: een getij dat je beroert en tegelijk iets onthult dat je liever verborgen hield. In dat beeld sluimert de paradox van eerste liefde: ze is tegelijk een belofte en een ontmaskering. Ze beroert je, maar ze legt ook bloot hoezeer je verlangt naar erkenning, naar gezien worden, naar een plaats in het hart van iemand anders.