James Ensor, De luiheid. © Musea Brugge
Paus Gregorius de Grote canoniseerde onder invloed van woestijnvader Evragius de zeven hoofdzonden in de 6de eeuw. Peter Jones ontdekte dat die hoofdzonden ook in zijn eigen leven spelen, en vindt in de middeleeuwse benadering een helende werking voor zijn eigen beperktheid. Zo sterk zelfs dat ze als een leidraad dienen om met existentiële vragen en psychologische problemen om te gaan. De middeleeuwse auteurs gaan ervan uit dat de zeven hoofdzonden behoren tot de menselijke natuur en dat de mens ze in die zin moet aanvaarden en ermee leren omgaan. Sterker nog: theologen beschouwen ze als ‘verwrongen’ liefde. Ze vinden hun oorsprong in een goed verlangen dat ontspoort. De biechtvaders fungeerden als therapeuten om de dynamiek achter de hoofdzonden om te buigen naar het goede, in een samenspel van zelfacceptatie en groei.
Verder lezen?
Log in op jouw Tertio account en lees meteen verder
Nog geen account? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!
Lees ook...
“Een perfecte orde bestaat niet”
“Dank aan moedige slachtoffers om te spreken”



