Allerdingenmoeder

ALLERDINGENMOEDER is een ingetogen, maar zeer geladen rouwgedicht waarin verlies niet rechtstreeks wordt uitgesproken via emoties, maar via de wereld van de dingen. Ik beschrijf hoe de dood van de moeder niet alleen een speciaal mens wegneemt, maar ook de betekenis van alles wat haar omringde aantast. De werkelijkheid wordt door haar verscheiden ontregeld, waardoor de nabestaande achterblijft in een wereld van betekenisloze dingen die opnieuw ‘gelezen’ moeten worden. De titel (die in mij opkwam naar aanleiding van Allerzielen) is opvallend en dubbelzinnig: de moeder is niet alleen een individu, maar een bron van betekenis, orde en samenhang. Ze is degene die de dingen ‘tot leven brengt’ – door gebruik, zorg, aanwezigheid. Na haar dood verliezen de dingen hun functie en ziel. De titel krijgt achteraf iets ironisch: zodra zij wegvalt, worden de dingen ‘weesachtig’.

Ze is nu ongeneeslijk dood. 
Ondanks de dingen die haar omringen. 

Haar panorama op de straat 
is niet langer meer bewasemd. 
De kookpan op het koude vuur 
wijst steels naar af. 

In het tuinhuis heerst nog oude munteenheid. 
Een spin vergist zich van seizoen. 
Geen appelgeur waait aan. Stof schrikt op 
door licht dat onverrichter zake binnenvalt. 

De dingen lijken er nu nog net even te willen zijn.  
Ik, de alsnog ongestorven nabestaande, 
zal daar wellicht nog wat aan moeten doen. 
Ontfermend zal ik hun rouwregister tekenen. 

Ze zijn immers niet meer van haar, 
Allerdingenmoeder. 

Zo, dat was het. 
What can we do? 
Dag ma. 
Moeder van me. 

Verder lezen?

Log in op uw Tertio account en lees meteen verder

Nog geen account? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!