Altalena

Ergens in Italië, op een zonovergoten heuvelrug, schommelt een onbezorgd en lachend kind op een altalena, een hemelse schommel.

De haren in de wind, de benen gestrekt en geplooid, genietend van de zon, heen en weer bewegend, omhoog en omlaag. Cesaro Pavese schreef in La luna e i falòr: “Het leven is als een schommel, altijd balancerend tussen goed en kwaad, vreugde en pijn.” De associatie met Stef Bos is onvermijdelijk: “We zijn altijd onderweg, tussen de liefde en de leegte.” Maar ook Prediker schrijft dat alles zijn tijd heeft.