Amerikaanse kolonisator

Reizen betekent een bijzonder gevoel van tijd beleven: vertragen, je laten binnenloodsen in een andere wereld. Die sensatie verandert niet met een nieuw jaar. Het begint al in de luchthaven of een internationaal treinstation, want daar zijn dikwijls gratis buitenlandse kranten beschikbaar. Ik kan en wil nooit aan de verleiding weerstaan, hoewel ik zelf krantenlectuur meesleur – wat wil je met vuistdikke weekendedities die een normaal mens nooit gelezen krijgt – en meestal met een stapel ongelezen boeken in de bagage huiswaarts zal keren. Door toch in dat vreemde papier te duiken, waan ik mijzelf een beetje kosmopoliet.

Zo stootte ik onlangs op een kort interview met Dominique Moïsi in Die Welt am Sonntag. De bekende Franse politicoloog windt er geen doekjes om: Europa moet Oekraïne onverkort steunen. “Hun nederlaag zou onze nederlaag zijn”, betoogt hij. De Verenigde Staten voeren een ware cultuuroorlog tegen de EU. Onze waarden staan lijnrecht tegenover de MAGA-beweging. Het resultaat is dat wij aankijken tegen een dubbele bedreiging: een strategische door Rusland en een ideologische door Amerika. Het enige verschil met de jaren 1930 is dat het Westen niet langer het middelpunt van de wereld is, aldus Moïsi.