De laatste tuinen van Eden

Ethiopië is de voorbije vijftig jaar in een razend tempo kaalgekapt. De weinige stukken bos die nog overblijven, zijn in veel gevallen kerkbossen: groene zones rond de kerken en kloosters van de Ethiopisch-orthodoxe Kerk. Die praktijk heeft oeroude wortels en potentieel voor natuurherstel vandaag.

Vanuit de lucht gezien valt het contrast nog sterker op. Een droogbruin landschap, doorsneden door velden en wegen. Hier en daar een enkele pluk groen: een stuk bos dat herinnert hoe het land er ooit uitzag. Het zijn geen parken of reservaten waar de laatste bomen samen schuilen in een verder leeg landschap. De kaalkap spaarde hen omdat ze bij de kerk horen. De strakke lijn tussen veld en bos markeert ook de grens tussen akker en kerk, tussen seculier en heilig.