De schoonheid van het verlangen

Al ben ik geen specialist: zodra ik het woord ‘vasten’ in de mond neem, krijg ik er gefascineerde - soms ronduit grappige - vragen over. Meestal kan ik nog wel uitleggen dat ik niet plots veganist ben geworden, geen gezondheidskuur volg en ook niet meedoe aan een verlate Tournée Minérale. Maar wanneer de vraag komt wat het dan wél is, en vooral wat de spelregels zijn, word ik al snel overklast door de vergelijking met de ramadan

Je zou ze erom benijden, onze moslimbroeders. Net die helderheid stelt hen in staat die vastenmaand samen te beleven, wat het zowaar tot een feestelijk gebeuren maakt. Dat gemeenschapsgevoel mis ik. Met onze verborgen, persoonlijke ‘vastenpuntjes’ bieden we elkaar immers niet veel steun. 