Elke zonsopgang brengt verandering

Voor mirakels moet je in de tuin zijn. Uit het zaad van vorig jaar zijn weer stinkertjes opgeschoten. De zwartkop is teruggekeerd en wint meteen de Koningin Elisabethwedstrijd voor vogelzang. Een antieke roos stoeft nog eens met roze knoppen die uitbarsten in joekels van gele, delicaat geparfumeerde bloemen. Vooral het oude stenen vijvertje in onze stadstuin is een poel van leven, sterven en herboren worden. Als de zon schijnt, trilt en zoemt het er luider dan in een tv-studio op verkiezingsdag. Blauwe en rode waterjuffers. Af en toe een grote libelle, een glazenmaker met een lijf van mozaïek.

Feestdag
Het grootste wonder voltrekt zich vanuit de diepte van de vijver, waar de modder is. De noodzakelijke modder. “No mud no lotus”, zei de boeddhistische wijze man Thich Nhat Hanh. Vroeg in de lente komen kleine opgerolde bladeren aan de oppervlakte, die zich openen tot platte, groene pannenkoeken. Daartussen speur ik naar bloemknoppen. Ja! Als de zon schijnt, happen ze naar het licht en laten ze verleidelijk hun binnenkant zien, die rozerode waterlelies met een geel hart. Het is een feestdag wanneer de eerste opengaat. We hebben ook de dag van de rabarber uitgevonden (16 mei) en straks die van de perzik (6 augustus). En het is een echte hoogdag wanneer de eerste gierzwaluw de hemel doorklieft. Ook de Engelse dichter Ted Hughes haalde elk jaar opgelucht adem: