En ’t viel ne keer een bladtjen op het water

Mijn bundel De schaamsoort (Poëziecentrum, 2024) bestaat integraal uit briefgedichten aan Guido Gezelle, want ik had heel wat met de grote dichter te bespreken. We verschillen nochtans sterk van elkaar – Gezelle was priester en schreef in de 19de eeuw – al zijn er ook gelijkenissen: Gezelle gaf gepassioneerd les en ik ontdekte een vroege ecologist in hem. Gezelle was in 1848 leerling in het Klein Seminarie van Roeselare toen hij zijn lange gedicht De Mandelbeke schreef. De Mandel stroomde naast de school. In het gedicht laat Gezelle een “droeve Wilgeboom” getuigen hoe “het vrekkig mensch” dammen en sluizen gebouwd heeft op de beek en hij concludeert: “Die overschoone Mandel / wierd de slave van den Handel.”

En ’t viel ne keer een bladtjen op
het water
En ’t lag ne keer een bladtjen op
het water.

Aan de rand van het water, G.,
spraken we elkaar
raakten we elkaar kwijt
omdat de tijd een zwemmer is.

Wij waren de uitverkorenen,
onze huid leek licht door te laten.
De karkassen van de knotwilgen
stonden in het gelid.

Van de oever hoopten we dat hij zijn rug
niet naar ons toekeerde.
Van de wind dat hij richting wist te geven.

Kom hier, zei iemand.
Zeg niets over het brakke.
Een bries vlakte het grijsblauw uit
en helderde niet op.

In de bedding vermoedden we een dorp
flarden van huizen
gesprekken flitsen van gezichten.
Alles zou bloot komen te liggen
alles zou druipen.
Alles zou weer aan land kruipen.
We wisten dat het ons de maat zou nemen.