En toch…

Niets is toeval. Alles valt ons toe. Het is een bedaagde wijsheid die iemand mij ooit toevertrouwde en die in een hoekje van mijn gedachten is blijven hangen. Vaak denk ik dat het juist de zogenaamde toevalligheden, de onverwachte gebeurtenissen, ontmoetingen en verbindingen zijn die kleur en dynamiek geven aan het leven en die ons gaande houden, veel meer dan alles wat we zelf menen te kunnen plannen. Misschien zijn we zelfs onbewust vooral daarnaar op zoek. Naar het nieuwe, het andere, het onvermoede, het onbekende, de verrassing die zich telkens weer kan aandienen. Ruimte voorzien voor het onverwachte biedt een rijkdom op zich.

Unieke kans
Ik kan ze lang niet meer tellen, de mensen die onverwacht en onvermoed op mijn weg gekomen zijn, als uit het niets. Al diegenen die ergens iets hebben achtergelaten dat voor mij van betekenis werd. Zozeer zelfs dat het lijkt alsof onze menselijke wegen soms als het ware door een onzichtbare, hoedende hand naar elkaar toe geleid worden. Als een uitnodiging, als een unieke kans. Aan ons dan om te zien wat we daarmee doen.