© vrt
Een ziel die losbreekt
uit grijze cellen,
die tralies kromt
en tredmolens stil zet,
die lacht om
de motregen van alledag,
zo’n ziel wil ik zijn.
een ademende ziel die
mensen tranen laat lachen,
de hemel afgraast
en asfalt laat bloeien,
een ziel die opstijgt
met de wijde blik van een weerballon,
die gezichten ziet
in de wolken en
zicht op de zon houdt,
een ziel die chaos bedwingt,
ruimte kan scheppen,
schildert met licht
en doden laat leven,
al dat fantastische handwerk
van den beginne
zodat ook met mij
gij de schepping weer aanvangt.
Verder lezen?
Log in op jouw Tertio account en lees meteen verder
Nog geen account? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!
Wachtwoord vergeten? Geef jouw gebruikersnaam of mailadres in en we sturen jou instructies hoe een nieuw wachtwoord aan te maken.
Lees ook...
Op enen berg…
Respect



