Gods zegen

Zopas was ik in Rome voor de plenaire bijeenkomst van de Pauselijke Bijbelcommissie. Zoals elk jaar verbleef ik in Casa Santa Marta, binnen in het Vaticaan. Dat maakt dat het telkens wat bijzonder aanvoelt wanneer ik het Sint-Pietersplein betreed. Ik kom immers uit de tegenovergestelde richting: van binnenuit naar het plein, voorbij de Zwitserse Garde die me telkens officieel begroet, door het poortje waarachter mensen staan te kijken om een glimp op te vangen van de tot de verbeelding sprekende wereld daarachter.

Zo ook vandaag, maar dit keer is het nog bijzonderder, zij het niet in positieve zin. Een paar meter vóór mij loopt een priester met witte boord, keurig in het zwart. Ook hij stapt voorbij de wacht, wordt begroet en betreedt het plein, waar hij – het hoofd omhoog – tussen de mensenmassa, die hem nieuwsgierig gadeslaat, doorloopt. Ik volg op een paar passen afstand. Even later ben ik getuige van een tafereel dat me droevig stemt.