12 freepik__photo-a-black-man-25-years-old-with-short-black-ha__21274 kopie

Het doel rechtvaardigt de pijn

Kinderen openen je wereld. Mijn muziekwereld werd verbreed door onze jongste zoon. Ik werd getroffen door een lied van een van de bekendste en opgang makende Britse rappers van het moment. Een jongen die opgroeide in moeilijke omstandigheden, zijn weg met vallen en opstaan moest zoeken en uiteindelijk als autodidact doorbrak met zijn muziek. Zijn bijzondere pianospel en de rake, autobiografische en introspectieve teksten die hij ‘rapt’, spreken nu duizenden mensen aan.

Harp
Dave is zijn naam. Hij toert momenteel met zijn jongste album The Boy who Played the Harp. Zijn naam doet een belletje rinkelen: Dave komt natuurlijk van David, en de Bijbelse David bespeelde de harp voor zijn volk, in het aanschijn van God. Deze nieuwe, jonge David speelt en zingt ook: niet alleen voor de mensen, ook voor God. Zijn existentiële en gelovige zoeken, denken, bidden komt onloochenbaar en indringend tot expressie in zijn rapmuziek. Hij spreekt God aan, in diepe vertwijfeling en toch in ultiem vertrouwen. In lange liedteksten op een ritme dat aangroeit, opzweept en zijn eerlijke kreet vertolkt. In een song op dat album, 175 months, blikt hij terug op zijn jeugd, op wat onbegrijpelijk is en onaanvaardbaar aanvoelt: over iemand van veertien die hij verloor (175 maanden) en nog meer lijden dat hij, net als Job en zovelen, niet kan plaatsen. Niettemin, in al die vertwijfeling klinkt vooral ook door hoe hij niet opgeeft, telkens weer wegloopt en terugkomt bij God, Hem om geduld en vergeving vraagt en bovenal tracht te blijven vertrouwen.