Het roemloos leven van anonieme heiligen

De Griekse mythologie vertelt dat de held Achilles voor zijn geboorte de keuze had tussen een kort en roemrijk leven of een lang, rustig en roemloos bestaan. We weten welke keuze hij maakte. Het doet mij denken aan een leven als een vuurpijl of een leven als een rustieke kaars.

Ook in geloofszaken zie je iets gelijkaardigs. Sommigen worden geloofshelden door een geweldige daad. Islamitische zelfmoordterroristen krijgen bijvoorbeeld een heldenonthaal met 72 maagden voorgespiegeld. In één klap zouden ze een geloofsheld worden. Maar een daad die geen respect toont voor de naaste is in wezen al ‘on-geloof-waardig’. En ik vraag me daarbij af: zouden mensen die zo graag willen schitteren voor hun geloof ook in staat zijn om een heel leven lang, dag in dag uit, eenvoudig en zonder roem hun geloof te beleven? Een volgehouden trouw zonder onmiddellijke beloning lijkt mij een zwaardere opgave dan al je engagement in één enkel moment te leggen.