Leven in La Main de Dieu

De teller van mensen op de vlucht voor het geweld dat de provincie Noord Kivu al ruim 25 jaar teistert, staat op 2,8 miljoen. Een onvoorstelbaar, kil en abstract cijfer, dat enkel concreet gemaakt kan worden door de verhalen van de mensen. In de buurt van Goma vertellen vluchtelingen in het ontheemdenkamp La Main de Dieu hun verhaal, waar ze leven in erbarmelijke omstandigheden.

De lokale leider, Ernest, geeft aan dat er in totaal ruim 12.000 mensen leven in dit relatief kleine kamp. Sinds juni hebben nieuwe gevechten tussen de M23-milities en regeringstroepen, ondersteund door lokale verzetsbewegingen, opnieuw honderdduizenden op de vlucht gejaagd. De weg naar Goma vormt dan ook een kilometerslang kamp van inderhaast met wat takken, vodden, stukken plastic en dekzeil opgetrokken tentjes. Ook het kamp La Main de Dieu (De Hand van God) werd in allerijl opgericht. De inwoners ervan overleven boven op de lava van vroegere uitbarstingen van de Nyiragongo-vulkaan. Omdat het kamp wat verder van de hoofdweg ligt, komen de grote hulporganisaties er niet. Er is in De Hand van God een gebrek aan alles: voedsel, onderdak, kleding, sanitaire voorzieningen, medische zorg, drinkbaar water. Het merendeel van de kinderen is dan ook ondervoed. Enkele kleine particuliere christelijke hulporganisaties, zoals de Johannieter Orde, hebben in de afgelopen periode wat hulpgoederen verdeeld, maar veel te weinig. We spreken met een vrouw, Sekenabo, die in juni de gevechten in haar dorp moest ontvluchten. Vijf van haar tien kinderen zijn inmiddels overleden. Ze overleeft door de was te doen voor inwoners van Goma. Zolang er geen duurzame vrede is, durft ze zeker niet terug te keren naar haar dorp.