© Pexels
“Toen ik in Turkije aan mijn studies begon, was ik vol enthousiasme”, blikt Bahattin Koçak terug. “Ik dacht: ik ga naar mijn vaderland, genieten van het leven.” De werkelijkheid bleek weerbarstiger. De kostschool was streng, de stad groot, de eenzaamheid tastbaar. “Ik sprak geen Standaardturks, alleen de dorpstaal van mijn ouders. Ik werd uitgelachen en voelde me een buitenstaander.” Toch nam hij een besluit: “Als dit de keuze van mijn vader is, dan ga ik ervoor. We zien wel hoe het loopt.” Zeven jaar later keerde hij terug naar Limburg. Niet als imam, maar als islamleraar. “Lesgeven is altijd mijn passie geweest.” Achteraf noemt hij die keuze richtinggevend. “Ik voelde: hier ligt mijn opdracht. Bruggen slaan tussen culturen en gemeenschappen.” Of hij zijn werk als een roeping ziet? “Dat is een groot woord, maar ik ervaar het wel als Gods plan.”
Verder lezen?
Log in op uw Tertio account en lees meteen verder
Nog geen account? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!
Lees ook...
Catechese in plaatjes
De profetische kracht van een kinderstem



