© Unsplash
Naar de kant!
“Pieter! Naar de kant!” Mijn trainer is streng: “Je forceert jezelf. Leer dat te voelen.” Ik denk alleen: “Die volgende stap lukt mij ook nog wel.” Pas wanneer ik mijn vale spiegelbeeld zie, besef ik dat hij gelijk heeft. Ik voel me klein… én opgelucht. Want zijn toon was niet streng omdat ik tekortschiet, maar omdat ik koppig bleef volharden.
Natuurlijk moet je doorzetten om iets te bereiken. Ik hield echter krampachtig vol, omdat de fysieke prestatie me meer eigenwaarde gaf naarmate ik de inspanning sterker voelde. Opgeven was dus de ultieme nederlaag.
Verder lezen?
Log in op jouw Tertio account en lees meteen verder
Nog geen account? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!
Wachtwoord vergeten? Geef jouw gebruikersnaam of mailadres in en we sturen jou instructies hoe een nieuw wachtwoord aan te maken.
Lees ook...
Een uitgestoken hand
Met veel vertraging zit ik dan uiteindelijk toch in de tram, huiswaarts....
“Ik rock-’n-rol nu met God”
Na een lang en hobbelig parcours besloot Jan Cosemans (1973) in 2013 naar...
Zomerbloemen
Drukke dagen waren het – dat zal u wel vermoeden – einde juni, begin...
