“We worden uitgenodigd om met hoop naar de wereld te kijken”, zegt Jelena Vasilj. © rr

“Naar stenen luisteren”
“Nomen est omen”, knipoogt Ludo Glorie. Beeldhouwen, dansen en zingen zijn voor de godsdienstleraar roepingen waar hij in volle “glorie” een antwoord op geeft. Hij ervaart in het beeldhouwen een diepe vreugde die hem ondanks de fysieke worsteling met de steen vederlicht maakt.

Nog nooit had ik een steen gekapt want ik heb twee linkerhanden. Maar toen ik zes jaar geleden een workshop volgde en na drie dagen kappen en vijlen mijn beeld aanschouwde, liepen de tranen over mijn wangen. Een jaar later kwam ik terug en de passie ging niet meer liggen. Mijn garage werd atelier.

Vruchtbaar zijn
Ik heb het beeldhouwen niet gezocht, het is in mij gegroeid. Zo liep het met alles in mijn leven: filosofie, godsdienst, de Bijbel, dans, Indische zang… Ik ben onmetelijk blij dat ik voor elk van die roepingen ontvankelijk was. Roepingen zijn in wezen diep religieus. Ze gaan naar onze diepste kern, datgene waarin we schepsel en evenbeeld zijn van God. Zelfs de psychologie kan die diepte niet peilen. Die religieuze dimensie schemert ook door in een paar levenswetten die we als mens niet mogen negeren. Dat wij geboren zijn naar Gods evenbeeld en dus vruchtbaar moeten zijn. Maar ook dat we onze talenten moeten ontvouwen. Als kind al worstelde ik met de vraag hoe ik authentiek in het leven kon staan, wat mijn diepste wezen was. Mijn beelden zijn de veruitwendiging van het scheppingsproces waarin ik word zoals ik ben bedoeld. Ze zijn mijn beeldige kinderen. Beeldhouwen en beeld zijn ook gebed. De steen is door mijn handen mogen gaan, ik ben getuige van wat het beeld en ik samen beleven. In het wordingsproces raken we aan die diepe innerlijke bron, de goddelijke kern.

Beeldhouwen is de steen durven weg te kappen, want juist door weg te kappen, door aan ballast te verzaken, ontstaat iets nieuws: kleur en klank. Bij de liefde en de stilte is het net zo. Door dingen weg te laten, verschijnt de essentie. De Portugese dichter Fernando Pessoa zei dat ieder mens twee levens heeft: het echte leven waarvan we als kind al dromen maar dat we als volwassene door conditionering nog slechts in een mist zien, en het onechte leven van elke dag, het praktische en nuttige leven dat ons uiteindelijk naar het graf leidt. Dat echte leven leunt aan bij wat Paul Ricoeur de ‘tweede naïviteit’ noemt: een door ervaring doorwrochte en vernieuwde naïviteit. Al sinds mijn kindertijd zoek ik daar aansluiting bij.

Gebed zonder woorden
Waar mijn inspiratie vandaan komt? Uit de steen, maar evengoed uit mijzelf en van buiten. Maar wat is buiten? Binnen en buiten vallen steeds meer samen. Buiten trekt iets uit mijn binnenste weg. Het is als bij een geboorte: er zit iets van jou in maar er ontstaat tegelijk iets nieuws. Een kind is meer dan een eicel en een zaadcel. Het beeld is meer dan de steen en ik. Door samen te ont-wikkelen, gaan de wikkels er zowel bij mij als bij de steen af. Dat is het moment waarop het beeld gebed zonder woorden wordt. Er rest dan alleen stilte en ontroering. God die mij aanraakt. Ik bevroed dat er iets aan het gebeuren is. Zoals een vroedvrouw, die bovenal deelgenoot is. Ze mag helpen, maar enkel op het juiste moment. En uiteindelijk is niet langer de vroedvrouw, de beeldhouwer, de danser, de zanger het subject, maar wel het nieuwe kind. Dat kind ontvang ik als geschenk, maar ik geef het vervolgens geen naam. De naam zit in het beeld. Wat telt is of iemand erdoor wordt geraakt. Een naam geven is altijd een vorm van grijpen. Mijn beelden zijn geen communicatiemiddel, ze zijn wat ze zijn. Ik mag het beeld ont-moeten.

Geschenk
Als ik een steen koop, ga ik niet op zoek; het is de steen die mij kiest. Steen is geen dode materie. Hoe meer je polijst, hoe meer schakeringen en subtiliteit vrijkomen. Met de mens is het toch net zo? Naar stenen kan je luisteren: contact maken, kijken, uitnodigen om te spreken en veel stilte laten. Er is een wisselwerking tussen de steen en mezelf. Dat is geen zweverige gedachte, het is integendeel heel fysiek en je moet ervoor rechtstaan, met je voeten stevig op de grond. Spiritualiteit zit niet boven maar in de diepte. Sommige van mijn beelden lijken Afrikaanse of Paaseilandinvloeden te hebben. Dat is niet zo bedoeld, het is een geschenk aan het einde van het proces. Wanneer het beeld af is en ik het archetypische erin opmerk, denk ik: wat een Godsgeschenk, wat een vruchtbaarheid is hier ontstaan! Soms komen er oer-Bijbelse beelden uit. Ooit maakte ik een kruis in een gezicht. De thema’s passie en verrijzenis hebben mij altijd al aangegrepen. Verrijzenis, nieuw leven, geboorte.

Goed zoeken
Over het beeldhouwen spreek ik het liefst in beelden en verhalen. Toen de kleinzoon van rabbi Baruch met een neefje verstoppertje speelde en na lang wachten in zijn schuilplaats merkte dat zijn speelkameraadje hem niet langer zocht, ging hij huilend naar zijn grootvader. Die vertelde dat het zo ook God vergaat: Hij verbergt zich maar niemand zoekt Hem. Geen verhaal verwoordt sterker hoe ik het beeldhouwen aanvoel. In de steen zitten kleuren en een beeld verborgen en ik mag ernaar op zoek gaan, al spelende – ‘Ludo’. Ik mag deelgenoot worden van het goddelijke dat zich in de steen verbergt. Mijn dansen en beeldhouwen kruisbestuiven elkaar daarbij. Mijn armbewegingen helpen mij te zien of in de strakheid van mijn beelden de lijnen juist lopen. Omgekeerd helpt het beeldhouwen om mijn armbewegingen juist uit te voeren. Beeldhouwen is een ontdekkingstocht. Het doet enorm deugd en het maakt je psychologisch vrij. Kappen en polijsten is labeur, maar het maakt je licht vanbinnen. Die schijnbare tegenpolen vinden eenzelfde woonplaats in het beeld. Zo wordt het beeld steeds meer bewoond. Het wordt tempel en ik mag erin wonen.” 

Bio

Ludo Glorie (1952) woont in Heist-op-den-Berg, waar hij zes jaar geleden zijn garage ombouwde tot beeldhouwatelier. Als gepassioneerd beeldhouwer schept hij beelden uit Indische speksteen, Braziliaanse speksteen, kobalt, opaal, serpentijn, Indian Gold, fruitige serpentijn,… De godsdienstleerkracht beleeft het beeldhouwen als een nieuwe roeping. Zijn jarenlange danservaring en bedrevenheid in Indische zang verrijken die passie.

www.ludoglorie.be

Lees ook deze artikels...

Kleur

Veelal vertel ik u iets over dagelijkse dingen, mensen en plekken, met...

Onzichtbaar vasten

Lieve God, wij kijken thuis naar Kamp Waes. De deelnemers lopen vijftig...

Uw Tertio account

Log in op jouw Tertio account en lees meteen uw Tertio digitaal

Nog geen abonnee? Koop makkelijk en veilig uw abonnement op onze website.
Enkel digitaal lezen? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!

Sluiten

Tertio nieuwsbrief

Interessant artikel? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf zo op de hoogte van al onze nieuwste bijdragen, evenementen en aanbiedingen.