Niet los van het aardse

Afgelopen tijd botste ik meermaals op een of andere overweging waar een godgewijde uitpakt met de waarde van het celibaat of de religieuze geloften. Tot op heden had ik nog niet stilgestaan bij zoiets als spiritueel narcisme. Enkele jaren geleden schreef de Zwitsers-Angelsaksische filosoof Alain de Botton een boek met als titel Religie voor atheïsten. Daarin verwoordt hij wat ongelovigen van religieus gelovigen kunnen leren. Een boeiende spiegel om via een buitenstaander naar je eigen positie te kijken. Analoog daaraan zou iemand misschien eens een boek kunnen plegen met als thema: koppelwijsheid voor godgewijd ongekoppelden. Wie als koppel door het leven gaat, botst al gauw op de confronterende realiteit dat de ander niet is zoals we haar of hem dromen.

Zarathustra
De grote criticus van het christendom, Friedrich Nietzsche, laat zijn personage Zarathustra de wijsheid uitbazuinen: “Blijf de aarde trouw.” Ook in het leven als koppel kan je de aarde ontrouw zijn en vluchten in spiritualisering. Tegelijk houdt de gezamenlijk opgenomen zorg voor de dagdagelijkse dingen, de kinderen, het huis en zo meer je veelal met de voeten op de grond. Recent is in Rome een synodaal proces doorgegaan dat de draad met het aggiornamento (letterlijk: ‘het bij de dag brengen’) van het Tweede Vaticaans Concilie weer heeft opgenomen. Een dergelijk synodaal gebeuren zou volgens mij niet nodig zijn wanneer de clerici dag na dag in een concrete filiatie-relatie zouden staan. Koppels die gezegend zijn met kinderen, kennen de dialectiek van de opvoeding waarbij de dynamiek niet alleen ‘van boven’ aangestuurd wordt. Ouders voeden niet alleen hun kinderen op, maar kinderen voeden ook hun ouders op. De uitdagingen die kinderen op de weg van hun ouders plaatsen, nopen hen tot voortdurend meegroeien.