09 hostie joaogbjunior-eucharist-642462_1920 pixabay kopie

De uitdaging is om verschillende accenten te laten bestaan in een bredere kerkelijke gemeenschap, zonder dat stijlverschillen onmiddellijk tot kampen leiden. © Pixabay

Nieuwe aandacht voor oude vormen

In parochies, gemeenschappen en opleidingen valt op hoe jongeren zich aangetrokken voelen tot ‘oudere’ vormen van liturgie, zoals stilte, ritueel, sacrale taal, symboliek, Latijn of een zorgvuldiger omgang met gebaren en ruimte. Soms gaat het om belangstelling voor de liturgie van vóór Vaticanum II, of zelfs om verzet tegen dat concilie, maar vaker lijkt het breder: een verbinding met traditie en een verlangen naar liturgische diepte.

Het is lastig deze ontwikkeling te benoemen. Woorden als “conservatief”, “orthodox” of “traditioneel” worden vaak gebruikt, maar ze zijn niet neutraal. Ze suggereren politieke of nostalgische motieven die lang niet altijd aan de orde zijn. Misschien is het voorzichtiger om te spreken over “een hernieuwde liturgische gerichtheid”. Ook die omschrijving is niet volmaakt, maar laat meer ruimte voor de vraag wat precies gezocht wordt. Wie goed kijkt en luistert, ziet dat die tendens niet uitsluitend bij jongeren zichtbaar is, en zeker niet bij alle jongeren.