Schaf het je aan

Het gebeurt niet vaak dat ik met de trein reis, maar vandaag moet ik naar Parijs voor een doctoraatsverdediging. Eerst gaat het richting Brussel, en ook dat doe ik zelden. Het landschap glijdt voorbij. De rust van glooiend graan – wiegend op de wind van deze zomerdagen – en de wijdse horizon neemt me even dromend mee naar een kortstondige stilstand. Heel even weg van alle drukte van elke dag, en dat ondanks het feit dat de trein aardig vol zit. Maar de natuur maakt al snel plaats voor de Brusselse voorstad, die met haar hoge gebouwen, oude straten en verlaten treinsporen veeleer triest oogt.

We naderen Brussel-Noord en plots ontwaar ik op de zijgevel van een groot gebouw in reuzenletters – niet eens zo mooi en zonder evenredige afstand tussen de woorden – een graffiti-opschrift. Een schelle imperatief, inhoudelijk uitdagend. In grote, rode letters lees ik: “Va te faire aimer”. Die vier woorden nemen mijn gedachten op sleeptouw en meteen ervaar ik bij mezelf een mix van schok en mededogen.