De autobiografie van kardinaal Kasper is een uitnodiging om samen na te denken over de toekomst van geloof en kerkgemeenschap. © Wikimedia

“Vasthouden aan het midden is moeilijker dan kiezen voor extremen”

Minzaamheid is het gevoel dat opkomt bij het lezen van de korte autobiografie van de Duitse kardinaal Walter Kasper. Voor vele katholieken die het Concilie en de latere evolutie meemaakten is dit een herkenbaar boek, met extra’s. Voor anderen is het een boeiende inleiding in de recente geschiedenis van Kerk en theologie.

Met een scherp oog voor nuance en een fijnzinnige pen weet Walter Kasper (1933) in zijn recente werk de complexe dynamiek van kerkelijke veranderingen te ontrafelen. Zijn benadering getuigt van een diepgaande reflectie op de rol van traditie en vernieuwing, waarin hij niet aarzelt zijn eigen positie te bevragen. Deze openheid maakt zijn autobiografie tot meer dan een persoonlijk verslag: het wordt een uitnodiging om samen na te denken over de toekomst van geloof en kerkgemeenschap.