Voortschrijdend inzicht of oude wijsheid?

Voor twee onderwerpen gold tot voor kort in Vlaanderen een bepaalde orthodoxie: christendom, zo werd ons met een megafoon voorgehouden, is passé en goed onderwijs gedijt slechts op maat van de leerling met de leerkracht als coach. Vorige week bekeek ik een uitzending over een successchool in Birmingham. De leerkracht stond vooraan, ze hield zowaar driloefeningen, de directie sprak van excellentie, eiste vakkennis van de leerkracht, die op haar beurt aandacht van haar leerlingen eiste. In de studio volgde een gesprek met een onderwijsexpert en een koepelverantwoordelijke. Zij toonden zich enthousiast en wilden die pedagogische aanpak naar Vlaanderen overplanten. Naar aanleiding van hun nieuwste boeken, die over geloof en christendom gaan, las ik vorige week boeiende gesprekken met Kristien Hemmerechts en Christophe Vekeman. Zij spraken over de menselijke eindigheid en meenden dat de mens zich geen God mag wanen, maar evenmin een onbetekenende mierensoort is. Voortschrijdend inzicht? Ik voelde een vorm van instemming, maar tegelijk bekroop me een ander gevoel.