© Unsplash
Naar de kant!
“Pieter! Naar de kant!” Mijn trainer is streng: “Je forceert jezelf. Leer dat te voelen.” Ik denk alleen: “Die volgende stap lukt mij ook nog wel.” Pas wanneer ik mijn vale spiegelbeeld zie, besef ik dat hij gelijk heeft. Ik voel me klein… én opgelucht. Want zijn toon was niet streng omdat ik tekortschiet, maar omdat ik koppig bleef volharden.
Natuurlijk moet je doorzetten om iets te bereiken. Ik hield echter krampachtig vol, omdat de fysieke prestatie me meer eigenwaarde gaf naarmate ik de inspanning sterker voelde. Opgeven was dus de ultieme nederlaag.
Verder lezen?
Log in op jouw Tertio account en lees meteen verder
Nog geen account? Neem een digitaal abonnement en lees meteen verder.
Of maak een Tertio proefaccount aan en lees 1 maand gratis online!
Lees ook...
Gebed om verbeelding
Het klinkt bijna als een provocatie, het tot vijfmaal toe herhaalde...
Op enen berg…
Mythische bergen bevolken de verbeelding. De Grieken kenden de Olympus,...
Respect
Het is misschien niet erg origineel, maar ik wil u toch even schrijven...



