Maandelijks komt een dertigtal priesters van het bisdom samen, van wie zo’n 80 procent buitenlanders. © tb

“Je bent een beetje alleen met je geloof”

Buitenlandse priesters worden vrij snel geconfronteerd met de secularisatie in onze contreien. Ze merken dat de beleving van het geloof hier een privézaak is geworden en ze missen de ‘gedragenheid’ ervan uit hun eigen land.

De Grieks-katholieke Volodymyr Hreshchuk uit Oekraïne benoemt het contrast: “Enerzijds leven we hier in een seculiere maatschappij waarin het geloof cultureel gesproken niet meer door iedereen gedragen wordt. Anderzijds zie ik in de parochie mensen die heel trouw zijn aan het geloof.” In het westen van Oekraïne behoren de meeste mensen tot een of andere geloofsbelijdenis: rooms-katholiek, orthodox, Grieks-katholiek of protestants. Dat betekent niet automatisch dat iedereen zijn geloof even bewust beleeft. “De mensen die hier regelmatig naar de Sint-Michielskerk komen, zijn volgens mijn ervaring overtuigde gelovigen. Die groep is niet groot, maar als er iets georganiseerd of gedaan moet worden, dan gebeurt dat ook. Binnen de Oekraïense parochie, die in Antwerpen vrij groot is, is het in verhouding tot het aantal parochianen moeilijker mensen te vinden die tijd willen vrijmaken voor de kerk.”