Voor het programma schoof Davey, een 20-jarige accountmanager uit Den Bosch, aan tafel met Alanah uit Venlo. Het etentje, dat hij vooraf had betaald, leek hoffelijk bedoeld, maar kreeg een heel andere lading toen hij zijn ideeën over vrouwen ventileerde: “Jij zult nooit meer gaan werken dan ik. Het geld dat ik verdien, ga jij nooit verdienen. Jij wil gewoon lekker je nageltjes, je make-upje. Jij wil gewoon lekker vrouw zijn.” Alanah liet zich niet in dat hokje duwen en gaf hem fijntjes ongelijk. Het fragment ging viraal en ontketende een mediastorm.
Wat zichtbaar werd, is meer dan een ongemakkelijke mismatch. First Dates, normaal een programma over kwetsbaarheid en ontmoeting, botste hier frontaal op een mensbeeld waarin hiërarchie, status en controle de toon zetten.
Toxic masculinity
Davey’s uitspraken zijn geen toeval. Ze echoën de manosphere: online gemeenschappen die toxic masculinity verheerlijken. Boegbeeld Andrew Tate – ex-kickbokser, influencer en zelfverklaard misogynist – bereikt miljoenen jongeren met zijn boodschappen over macht en dominantie. In een interview noemde hij zichzelf “absoluut een misogynist”. In datzelfde gesprek bestempelde hij vrouwen als “intrinsiek lui” en stelde hij dat “er niet zoiets bestaat als een onafhankelijke vrouw.”
Zijn content werd in 2022 weliswaar geblokkeerd wegens haatzaaiende en seksistische uitspraken, maar sinds de overname van Twitter door Elon Musk duikt hij opnieuw overal op. En jongeren happen toe. Tate belooft houvast en succes, maar verkoopt in werkelijkheid slechts een façade. Zoals Riemens schrijft: “Een gifdrankje in een gouden beker.”
Spiegel
De schade van dit gedachtegoed treft niet alleen vrouwen, maar ook jonge mannen. Zij leren dat empathie zwakte betekent, dat liefde een transactie is en dat hun waarde afhangt van dominantie. Het is een discours dat zelfs door de president van de Verenigde Staten wordt uitgedragen – getuige zijn woorden op de begrafenis van Charlie Kirk: “I hate my opponents.”
Daarom is Davey niet de boeman, maar de spiegel. Zijn Instagramprofiel – inmiddels overspoeld met negatieve reacties – toont dezelfde leegte: een leven gebouwd op uiterlijke status en succes, zonder ruimte voor echte ontmoeting. Zijn mislukte date was dan ook meer dan gênant entertainment; het was een alarmsignaal.
Rolmodellen
De erfenis van Andrew Tate is geen abstract gevaar, maar een tastbare realiteit in het leven van jongeren vandaag. De vraag is dan ook: welke voorbeelden reiken wij hun aan?
“Jonge mannen leren dat empathie zwakte betekent, dat liefde een transactie is en dat hun waarde afhangt van dominantie”
Wat we nodig hebben, zijn rolmodellen die het perfecte Insta-plaatje durven doorbreken. Mannen die laten zien dat kracht en kwetsbaarheid samen kunnen gaan. Dat karakter wordt niet bepaald door brute spierballen of het neerhalen van anderen, maar door radicale naastenliefde. Mannen die de spiegel van introspectie niet schuwen, maar daarin juist de kern van hun menselijkheid erkennen.
Waardigheid
Het christelijk geloof biedt een krachtig tegenverhaal: ieder mens is geschapen naar Gods beeld – man én vrouw, geroepen tot gemeenschap. Tegelijk moeten we onder ogen zien dat dit verhaal door de eeuwen heen vaak is verdraaid. Hoe vaak werd het niet gereduceerd tot een zoetsappig sprookje, ontdaan van zijn kracht? En hoe vaak hebben kerken niet onder een vroom sausje giftige scripts verkocht, met diepe en blijvende schade tot gevolg?
Juist daarom is het vandaag urgenter dan ooit om terug te keren naar de kern: een waardigheid die niet steunt op macht, geld of status, maar op de overtuiging dat ieder mens beelddrager van God is. Als we jongeren dát meegeven, kunnen zij weerstand bieden aan de leegte van de manosphere.
Figuren als Andrew Tate dagen ons uit. Niet om mee te gaan in de spierballentaal, maar om het gif te ontmaskeren en tegelijk alternatieven zichtbaar te maken – in gezinnen, op scholen en in geloofsgemeenschappen. Alleen zo herschrijven we het script: voor Davey, voor Alanah en voor de samenleving van morgen.
Meer opinies van
Kelly Keasberry
