Het Paasverhaal van Agnès en Alfons

Agnès werd wees toen ze achttien was. Ze werkte vele jaren als arbeidster in een fabriek waar ze in de nachtdienst meedraaide. Dat moest wel, omdat elke cent welkom was. Haar leven draaide rond haar gezin, haar man en twee kinderen. Ze was de enige kostwinner thuis en droeg overdag zorg voor haar zwaar zieke man Alfons en de opvoeding van haar kinderen. Met haar karige loon kwam het gezin amper toe. De jaarlijkse vakantie was een korte trip naar de Ardennen. Zo leefde ze meer dan 45 jaar in sociale eenzaamheid. Ze had soms hevige opstoten van boosheid over haar lot en de onrechtvaardigheid waarmee het leven haar had bedeeld. Toen het bestaan haar weer eens had gebrutaliseerd, draaide ze het kruisbeeld aan de schouw om. De man van Nazareth hing nu met zijn hoofd naar de muur. Hij verdient het, schimpte ze. Maar elke dag opnieuw maakte ze voor Alfons een mooi gevouwen en fris ziekbed, dat ze zo had gedraaid dat hij door een klein raam uitzicht had op de tuin en de hemel.