Hoe kun je zoiets zeggen?

16 pexels-lena-khrupina-1386611-2683365 edit kopie

Bijna 25 jaar geleden ging ik op bezoek bij een oudere dame. Het was de moeder van Jef, een medebroeder die enkele weken tevoren was gestorven. Jef was amper 50 jaar oud toen hij de strijd verloor tegen een nare ziekte. Ik had me erop voorbereid dat ik die oude mevrouw zou moeten troosten in haar diepe verdriet. Jef was haar oudste kind. Pas na tien jaar huwelijk was ze eindelijk zwanger geworden van haar eerste kind. Ik herinner me nu, zoveel jaar later, nog steeds woordelijk wat ze toen in grote rust en openheid zei: “We hebben tien jaar moeten wachten op Jef. Daarna hebben we hem vijftig jaar mogen houden.”

Verdieping
Een aantal jaren later begeleidde ik een klasretraite van laatstejaars leerlingen. Een jongen vertelde er over wat in zijn leven tot dan toe een van de belangrijkste momenten was geweest: “Ik ben zo dankbaar om de dood van mijn vader”, zei hij op serene toon. Zijn klasgenoten waren verbijsterd. Ik ook. De jongen was nochtans geen losbol. Maar hoe kun je nu zoiets zeggen? Meteen na die schokkende uitspraak volgde de uitleg. Het voortijdige overlijden van zijn vader was voor die zeventienjarige en het hele gezin uiterst pijnlijk geweest. Tegelijk was het voor hem het begin van een onvermoede verdieping in zijn leven. Hij kon enkel maar vaststellen dat hij die nieuwe diepgang als een waardevol geschenk had ervaren en dat die rechtstreeks verband hield met de dood van zijn vader.