Mensbeeld, geloof en de spanning van de tijd

Lang geloofde de mens dat hij het middelpunt was van de kosmos: geschapen, gezegend en gezeten op de centrale plaats. Maar wat gebeurt er als dat wereldbeeld wankelt? En wat betekent dat voor een geloofstraditie die haar wortels heeft in dat oude denken?

Het joods-christelijke scheppingsverhaal plaatst de mens vrij centraal in heel het kosmisch plaatje. Alleen het besef dat de mens zijn plaats niet zelf bepaald heeft, maar die dankt aan zijn Schepper, herinnert eraan dat zij niet het centrum is van het universum. Toch geloofde de mens eeuwenlang dat de aarde, en daarmee hijzelf, het centrum van het heelal vormden.