Naar de kant!

“Pieter! Naar de kant!” Mijn trainer is streng: “Je forceert jezelf. Leer dat te voelen.” Ik denk alleen: “Die volgende stap lukt mij ook nog wel.” Pas wanneer ik mijn vale spiegelbeeld zie, besef ik dat hij gelijk heeft. Ik voel me klein… én opgelucht. Want zijn toon was niet streng omdat ik tekortschiet, maar omdat ik koppig bleef volharden.

Natuurlijk moet je doorzetten om iets te bereiken. Ik hield echter krampachtig vol, omdat de fysieke prestatie me meer eigenwaarde gaf naarmate ik de inspanning sterker voelde. Opgeven was dus de ultieme nederlaag.