Arme paus

De dienaar van de Heer, zo lezen we bij Jesaja, schreeuwt niet, verheft zijn stem niet, roept niet luidkeels in het openbaar, breekt het geknakte riet niet af en dooft de kwijnende vlam niet. En Maria van Betanië nam een kruikje vol kostbare, zuivere nardusolie, zalfde daarmee de voeten van Jezus en droogde ze af met haar haar. De geur van de olie trok door het hele huis. Judas komt zowaar slim over als hij vraagt waarom de dure olie niet verkocht is om het geld aan de armen te geven. Jezus geeft hem lik op stuk: “Laat haar, ze doet dit voor de dag van mijn begrafenis; de armen zijn immers altijd bij jullie, maar Ik niet.”

Recent mocht ik meelopen met pastores in woonzorgcentra. Zij doen precies dat: namens de Heer gaan ze met een enorme tederheid om met wie kwetsbaar is. Judas zou zeker vragen of hun loon niet beter besteed kan worden. Ik moest zelf vechten tegen mijn gebruikelijke snellere tempo en nuttigheidsdenken. Gaandeweg groeide mijn genegenheid voor deze mensen in hun ouderdom en kon ik de zinvolheid van het werk van de pastores alleen maar bevestigen. Die gemengde gevoelens had ik de laatste tijd ook bij paus Franciscus. Moesten ze niet dringend werk maken van een jongere opvolger? Tegelijk hield ik van deze wel heel menselijke paus.