04 John_Roddam_Spencer_Stanhope_Penelope wiki kopie

Penelope haalt elke nacht de draden van haar weefsel weer uit. John Roddam Spencer Stanhope, Penelope (1864). © Wikimedia

Blijven weven aan de Kerk

Is synodaliteit de mirakeloplossing voor de problemen van de Kerk? Populair is het alvast wel, maar onderzoeker Jens Van Rompaey kijkt er kritisch naar. Om niet overweldigd te raken door de omvang van de uitdagingen helpt het volgens hem de lijnen van argumenten te volgen en de verwevenheid te zien met elkaar en het grotere geheel. “Zo groeit een meer narratieve theologie met aandacht voor ieders verhaal.”

De literatuur over synodaliteit barst uit haar voegen met artikels en commentaren van diverse auteurs. Synodaliteit, het idee van de kerkgemeenschap die als volk van God samen op weg is, is om verschillende redenen populair en aantrekkelijk, niet in het minst omdat het lijkt te beantwoorden aan een breed gedragen verlangen om de Kerk participatiever, transparanter, inclusiever en meer missionair te maken. Het thema was de afgelopen jaren dan ook niet weg te denken als het ging over de Kerk, zowel in de media als in academische kringen. Ook ikzelf ben gedoctoreerd over het thema en heb bijgevolg dus bijgedragen aan die ‘hype’. De populariteit van synodaliteit was eigenlijk al zichtbaar toen ik in 2021 aan mijn doctoraat begon. Niemand kon echter voorzien dat het zo’n vaart zou lopen. Al was ik er niet helemaal van overtuigd dat synodaliteit zomaar een mirakeloplossing is voor alle problemen van de Kerk. Vanuit die hypothese heb ik geprobeerd synodaliteit kritisch te bekijken om zicht te krijgen op hoe het toch kan helpen vandaag de Kerk vorm te geven.