“Geloof komt eerst, maar hoop heeft de voorrang”

De Bijbel getuigt van begin tot eind van hoop. Van Genesis tot Apocalyps ontvouwt zich een heilsgeschiedenis die aanvangt bij een persoonlijke Schepper en die eindigt met de voltooiing. Maar is die visie vandaag nog wel realistisch? Is ze geen wensdroom, als vluchtweg uit een wereld met zoveel lijden en kwaad? Kristof Struys vindt van niet: “Hoop heeft een transformerende kracht, ook voor het heden.”

In de moderniteit groeit steeds meer de overtuiging dat er helemaal geen oorzaak of bestemming is. Maar dat ontdoet de mens van zijn betekenis, stelt Kristof Struys, de directeur van het Leuvense Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen. Om het met de Zwitserse theoloog Hans Küng te zeggen: dan wordt de mens “een zigeuner in de marge van het universum, dat voor zijn muziek doof is en onverschillig staat tegenover zijn hoop, zijn lijden of zijn misdaden”. Er rest dan immers alleen een onpersoonlijk en toevallig universum dat op geen enkele manier aanspreekbaar is of geraakt wordt door de rauwe realiteit van menselijk lijden en misdaden. Hoop is dan een illusie.