Er zijn echt geen adjectieven meer om de dagelijkse beelden uit Gaza te beschrijven. Naar schatting 63.000 mensen lieten er het leven als gevolg van bombardementen, beschietingen, uithongering, ziekte en andere rechtstreekse en onrechtstreekse acties van Israël. Begin deze week stelde de International Association of Genocide Scholars in een resolutie dat aan de wettelijke criteria om in Gaza van genocide te spreken, is voldaan. Vorige maand erkende ook het IPC, de internationale organisatie die wereldwijd honger monitort, voor het eerst officieel dat er in Gaza sprake is van hongersnood. Alsof het nog niet duidelijk genoeg was dat er in de Gazastrook massaal honger wordt geleden.
Genocide
Het is niet verwonderlijk dat Turkije, erfgenaam van het Ottomaanse Rijk, de misdaden die door Israël in Gaza worden begaan al langer als een genocide bestempelt. In zekere zin is het al decennia aanslepende Israëlisch-Palestijns conflict terug te voeren op het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk tijdens WOI en op de Balfour-verklaring. In die brief uit 1917 sprak de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur James Balfour zijn steun uit voor een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina, op voorwaarde dat de rechten van niet-joodse gemeenschappen werden beschermd…
Pot en ketel
Vorige week beet de Israëlische premier Benjamin Netanyahu van zich af. Hij wees erop dat Israël de genocide op de Armeniërs onder het Ottomaanse Rijk tussen 1915 en 1917 wél erkent – die tragedie zou naar schatting 1,5 miljoen mensenlevens hebben geëist. Israël is altijd zeer voorzichtig geweest met een erkenning van de Armeense genocide om de relaties met Turkije niet te sterk onder druk te zetten. Turkije ontkent met klem dat er sprake was van genocide, een bijzonder gevoelig thema in het land. Met de uitlatingen van de Israëlische premier verwijt nu de pot de ketel dat die zwart ziet.
Strafbaar
Honderd jaar na de feiten, in juni 2015, erkende ook de Belgische regering de Armeense genocide. Sinds 2019 is het ontkennen van misdaden tegen de mensheid, oorlogsmisdaden en genocide in ons land bovendien strafbaar – al geldt dat enkel voor genocides die door internationale gerechtshoven officieel zijn erkend, zoals die in Rwanda (1994) Srebrenica (1995). De Armeense volkerenmoord valt daarom niet onder de wet.
“Voor wie nu honger lijdt in de Gazastrook vullen diplomatieke praatjes geen gaatjes.”
Intussen probeert Zuid-Afrika al sinds eind 2023 via het Internationaal Gerechtshof aantonen dat Israël in de Gazastrook wel degelijk bezig is met een genocide. De Amerikaanse president, een innige bondgenoot van Israël, kaatste die beschuldiging echter terug en sprak Zuid-Afrika zelf aan op een vermeende “genocide tegen blanke boeren”.
Flauwe respons
De flauwe overheidsrespons op de gebeurtenissen in Gaza leidde in Nederland tot een verdere uitholling van het demissionaire kabinet-Schoof, na het vertrek van de ministers van het Nieuw Sociaal Contract (NSC). Ook in ons land werd gepleit voor een harder optreden en hing het woord ‘regeringscrisis’ in de lucht. Sommige partijen waren voorstander van sancties tegen Israël, omdat ze aanvoelen dat de bevolking steeds meer gedegouteerd raakt van de aanpak van de bewoners van de Gazastrook.
Erkenning
Op de Algemene Vergadering van de VN in New York zal binnenkort een aantal westerse landen Palestina erkennen als staat, terwijl de overgrote meerderheid van de wereld dat al lang gedaan heeft. Of een voorwaardelijke erkenning van Palestina door België veel zoden aan de dijk zal brengen, is nog maar de vraag. Voor wie nu honger lijdt in de Gazastrook, vullen diplomatieke praatjes immers geen gaatjes. Dat twee Israëlische ministers ons land niet meer binnen mogen, maakt evenmin indruk. Ze waren wellicht toch al niet van plan om naar hier te komen.
Ons land zou sterker moeten aandringen op een volledige opschorting van het EU-associatieakkoord met Israël. Maar daarvoor is binnen de EU unanimiteit vereist. De kans dat Duitsland daarmee zal instemmen, lijkt vrijwel nihil. Dat de Vlaamse en federale regering maandagnacht in de hele zaak dan toch hun melktandjes lieten zien, is alvast positief. Maar het zal wellicht nog enige tijd duren vooraleer ze het woord ‘genocide’ in de mond durven nemen. Alleen: dat woord uitspreken verandert op het terrein niets aan de onbeschrijfelijke ellende.
Meer opinies van
Ludwig De Vocht
