Wijs

Van welwillende aandacht voor een kerstviering met een kerstspel door de vormelingen bij VRT over de reeks In hemelsnaam tot de Instagramhype van oude Italiaanse zusters die hilarische filmpjes maken: het christelijk geloof krijgt weer positieve aandacht. In een tijd die smeekt om tekens van vreugde en lichtdragers te midden van autocratische bullebakken, wapengekletter en burn-outs, is dat niet verwonderlijk.

Er is nog zoveel meer moois. 15.000 jongeren vierden de overgang van oud naar nieuw met een wake voor de vrede tijdens de grote Taizé-ontmoeting in Parijs. Eerder dit jaar lanceerde het bisdom Marseille, naar een idee van paus Franciscus, het project 25 MED. Ze stuurden een zeilboot met de betekenisvolle naam Bel-Espoir de Middellandse Zee op. Acht teams van 25 jongeren losten elkaar af en voeren langs Spanje, Italië, Noord-Afrika, de Balkan en het Midden-Oosten. Ze waren van verschillende nationaliteiten en geloofsovertuigingen. Met dit project wilden ze laten zien dat vrede en broederlijkheid mogelijk zijn. Ze werden bezocht en toegesproken door Europees commissaris Dubravka Šuica en paus Leo XIV.

“Het ontbreekt ons al te vaak aan die moed en vreugde van de Wijzen”

Dit zijn maar enkele voorbeelden waarin je ziet dat er in de huidige tijden ongekende kansen zijn voor een christelijkgeloof dat zich heruitvindt in spirituele creativiteit. Door zich niet terug te trekken uit valse bescheidenheid, maar dapper de wereld in te gaan. Door tekens van hoop te bieden. 

Vreugde
Het verhaal van de drie Wijzen is daarvan een mooie metafoor. Het vertelt hoe iemand wijs wordt: door te speuren naar de tekenen van de tijd (de ster), door op tocht te durven gaan zonder dat je weet waar je uitkomt. Door al eens de verkeerde kant uit te lopen, zoals de wijzen die eerst naar Herodes in Jeruzalem gaan – de kant van de macht. Door dan weer de juiste weg te vinden, om vervolgens van overgrote vreugde vervuld te worden bij het zien van het licht dat zich merkwaardig genoeg in het kwetsbare en eenvoudige manifesteert. Door geschenken aan te bieden: goud als het beste van onszelf, wierook als het optillen van het alledaagse naar het goddelijke, mirre als balsem voor onze eigen wonden en die van anderen. En last but not least: door soms met een grote boog om datgene heen te lopen dat het leven tegenspreekt, zoals de wijzen die niet terugkeren naar Jeruzalem maar ‘langs een andere weg terugkeren naar hun land’ (Mt 2,12). Het is het verhaal van de zoektocht van elke gelovige en, bij uitbreiding, van de Kerk. 

Moed
Het ontbreekt ons al te vaak aan die moed en vreugde van de Wijzen. De moed om te getuigen, te spreken, om nieuwe wegen te zoeken die weer energie geven. Die moed leidt tot vreugde. Vreugde om de menswording die een intense betekenis geeft aan alles wat we zijn en doen.

De geschiedenis van het christendom laat zien dat waar die moed en vreugde beleefd worden, de struikelende Kerk nieuwe impulsen krijgt. Daardoor ontstaat onverwacht leven. Dat gebeurt ook vandaag. Synodale hervormingen dragen daar zeker toe bij, al is er nog veel werk aan de winkel. De essentie ligt bij plaatselijke gemeenschappen die zich herbronnen aan de ‘overgrote vreugde’ die het evangelie verkondigt en die dynamiek willen leven en delen. In deze tijd van dreigende wanhoop en angst is dat hun Godgegeven roeping.