Gelooft gij dit?

In zijn jaarlijkse rapport The Armed Conflict Survey 2025 telde het International Institute for Strategic Studies minimaal 240.000 oorlogsdoden, bijna een kwart meer dan in 2024. Wereldwijd hebben 300 miljoen mensen humanitaire hulp nodig als gevolg van conflicten. Daar komen nog evenveel mensen in hongersnood bij. Slechts een kleine 20 procent van het absoluut minimale bedrag om hen te helpen is toegezegd – een gevolg van de stijgende defensie-uitgaven. Achter die cijfers zit doffe en uitzichtloze ellende, veroorzaakt door onverschilligheid, cynische machtsspelletjes en wreedheid. Goedwillende mensen voelen een immense onmacht tegenover zoveel kwaad en onrecht. Is er nog hoop als je dit allemaal ziet gebeuren?

Ervaring 
“Ik ben de verrijzenis en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, en ieder die leeft in geloof aan Mij, zal in eeuwigheid niet sterven. Gelooft gij dit?” vraagt Jezus in het Johannesevangelie (11, 25). Die vraag komt ook voor christenen vandaag stevig binnen: geloven we er inderdaad nog in? De ervaring van de verrijzenis vormt nochtans de oorsprong en de kern van het christelijk geloof. Het hele verhaal van God die mens wordt in Jezus en zo deelt in het lijden en in het eindige van ons bestaan, is volkomen absurd zonder verrijzenis. En toch wordt over dit thema in theologie en pastoraal weinig gesproken en geschreven. Sinds de jaren 1960 is de nadruk op de ‘laatste dingen’ – dood, verrijzenis, oordeel en eeuwig leven – vervangen door een ethische inspiratie. 

Gerechtigheid
Die evolutie was nodig omdat er te veel nadruk werd gelegd op angst voor God en op het individuele zielenheil. De omslag ging gepaard met een optimistische visie op de toekomst van de wereld. Dat optimisme is intussen verdampt. Daarom is herontdekken wat het geloof in de verrijzenis betekent cruciaal. Het gaat namelijk om veel meer dan enkel de vraag wat er na de dood met ieder van ons gebeurt. 

“Pasen is een paradox: we mogen het leven vieren te midden van een gebroken wereld.”

De verrijzenis wordt in het evangelie verbonden met de “wederkomst van de Heer”. Die wederkomst is niet minder dan een volledige herstelbeweging. Alle kwetsuren en onrecht worden geheeld. Alle inspanningen om het goede te doen, alle zoeken en hopen worden voltooid en vervuld. De verrijzenis is net als de menswording een subversieve daad, die al op voorhand het kwaad en het onrecht tegenspreekt en van hun toekomst ontdoet. De Jezus die verrijst, is namelijk gedood door een systeem van onrecht en gruwel. 

Nieuw spreken
Wij hebben de verrijzenis niet uitgevonden, en we kunnen ze evenmin zelf realiseren. Ze komt van God. Ze zegt “nee” tegen de machten van kwaad en dood en “ja” aan het leven. De inzet voor sociale rechtvaardigheid, tegen armoede, onrecht, oorlog en brutale onderdrukking, de zorg voor de kwetsbaren en de aarde, zijn nu al tekens van de verrijzenis en ze krijgen hun ultieme kracht door die verrijzenis. 

Pasen is daarom een paradox: we mogen het leven vieren te midden van een gebroken wereld, want die wereld kan en zal worden gered. Pasen geeft veerkracht in het nu en hoop voor de toekomst. De grote uitdaging is dan: hoe op een nieuwe manier spreken over verrijzenis, oordeel en eeuwig leven? Het is cruciaal dat we recht doen aan de goede boodschap van opstanding en de daaraan verbonden gerechtigheid. Aan christenen om dat evangelie te beleven en door te geven.

Zalig Pasen!