In het Oude Testament had de profeet Jesaja de geboorte van Jezus al aangekondigd met de woorden: “Want een kind wordt ons geboren, een zoon wordt ons gegeven. De heerschappij rust op zijn schouders; men noemt hem: Wonder van beleid, Sterke God, Vader voor eeuwig, Vredevorst” (Jesaja 9,5). Georg Friedrich Händel zette deze prefetische bijbelpassage in 1741 in zijn oratorium The Messiah om tot het indrukwekkende koorlied For unto us a child is born waarin Jezus wordt bezongen als The Prince of Peace.
President of Peace
Intussen is vrede op aarde ver te zoeken, ook al wordt de Amerikaanse president in het vorige maand verschenen document National Security Strategy of the United States of America afgeschilderd als The President of Peace. In het document wordt erop gewezen dat hij tijdens zijn eerste ambtstermijn de Abrahamakkoorden tot stand bracht, waarmee de betrekkingen tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein werden genormaliseerd.
“Het nieuwe veiligheidsdocument van de VS is niet vriendelijk voor Europa”
Het document herinnert er ook aan dat de Amerikaanse president in de eerste acht maanden van zijn tweede ambtstermijn al acht keer vrede heeft bewerkstelligd. Voor wie zich niet kan herinneren welke vredesovereenkomsten daarmee bedoeld worden, somt het document ze op: vrede tussen Cambodja en Thailand, Kosovo en Servië, Congo en Rwanda, Pakistan en India, Israël en Iran, Egypte en Ethiopië, Armenië en Azerbeidzjan. De kers op de taart is uiteraard de beëindiging van het conflict in Gaza. Of deze door de VS afgedwongen vredesovereenkomsten op de lange termijn stand zullen houden, is echter een ander paar mouwen.
Anti-EU
Het veiligheidsdocument van de VS leest als een eigentijdse aanvulling op de Monroedoctrine uit 1823, die gericht was tegen verdere Europese bemoeienis op het westelijk halfrond. Het nieuwe document is evenmin vriendelijk voor Europa. De Verenigde Staten willen hier vooral regeringen en politieke partijen steunen die ideologisch aansluiten bij de regering-Trump. Dat betekent steun voor patriottische – lees: populistische – leiders en partijen die zich verzetten tegen wat wordt omschreven als “illegale en destabiliserende” migratie.
“Het is bijzonder schrijnend dat de vredeswens van miljoenen mensen van goede wil moet wijken voor de machtsdromen van enkelen die zich vorsten wanen”
Volgens het document “transformeert” het Europese migratiebeleid het continent en leidt het tot conflict, censuur van de vrije meningsuiting, onderdrukking van politieke oppositie, dalende geboortecijfers en het verlies van nationale identiteit en zelfvertrouwen. De VS zeggen zich te willen verzetten tegen “door elites opgelegde, anti-democratische beperkingen op de fundamentele vrijheden in Europa.” Dat klinkt op het eerste zicht nobel, behalve wanneer het uit populistische hoek komt. Extreemrechts in Europa vaart er wel bij, en ook Moskou kan zich verheugen: Rusland heeft er alle belang bij Europa te verdelen en te verzwakken.
Nobelprijs
In de loop van het nieuwe jaar zal duidelijk worden of de Amerikaanse president ook door het Nobelcomité wordt beschouwd als The President of Peace. Intussen lijkt het bijzonder onwaarschijnlijk dat in Oekraïne de wapens vóór de vierde verjaardag van de Russische invasie zullen zwijgen. Donald Trump en Vladimir Poetin lijken immers aan dezelfde kwaal te lijden: een nostalgisch verlangen naar het herstel van een vermeende vroegere grootmachtstatus.
De ene streeft naar de restauratie van de Sovjet-Unie, de andere droomt ervan overal zijn wil te kunnen opleggen. Die ambities hebben weinig te maken met de ‘goede wil’ waarvan sprake in het evangelie van Lucas. Het is bijzonder schrijnend dat de vredeswens van miljoenen mensen van goede wil moet wijken voor de machtsdromen van enkelen die zich vorsten wanen. En dat niet alleen in de kerstperiode.
Meer opinies van
Ludwig De Vocht
